II KK 200/20

Odpowiedź sądu

Nie, zarzuty te nie stanowią bezwzględnych przyczyn odwoławczych w okolicznościach tej sprawy. Właściwy rzeczowo był sąd rejonowy, a obraza art. 351 § 1 k.p.k. nie jest bezwzględną przyczyną odwoławczą.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że właściwość sądu ustala się według przepisów obowiązujących w dniu wniesienia aktu oskarżenia, a reguła petryfikacji właściwości sądu oznacza, że sąd właściwy na początku postępowania zachowuje ją do jego zakończenia w danej instancji. Podkreślono, że obraza art. 351 § 1 k.p.k. nie jest bezwzględną przyczyną odwoławczą.

Odpowiedź sądu

Nie, zmiana daty końcowej czynu była zmianą na korzyść oskarżonych, której sąd odwoławczy był uprawniony dokonać na podstawie art. 435 k.p.k.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że wskazana zmiana była korzystna dla oskarżonych i mieściła się w granicach uprawnień sądu odwoławczego. Podkreślono, że nie można wszcząć postępowania karnego co do tego samego czynu tej samej osoby, gdy zostało ono prawomocnie zakończone (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.).

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy wnikliwie rozpoznał zarzuty apelacji, odnosząc się do argumentów podniesionych przez strony.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy szczegółowo odniósł się do argumentów apelacji, zarówno dotyczących czynów przypisanych J. P., jak i O. P. Podkreślono, że postępowanie kasacyjne nie jest ponowną kontrolą odwoławczą i nie służy weryfikacji poprawności oceny dowodów czy ustaleń faktycznych.

Odpowiedź sądu

Nie, konstatacje sądu odwoławczego były zbieżne z ustaleniami sądu pierwszej instancji, a użyte sformułowania, choć dosadne, nie świadczyły o nowych ustaleniach ani braku bezstronności.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wskazał, że ustalenia sądu odwoławczego były spójne z ustaleniami sądu pierwszej instancji, a użyte określenia, takie jak 'nieuczciwość' czy 'cwaniactwo', były uzasadnione i wynikały z materiału dowodowego oraz ustaleń sądu niższej instancji.

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy odniósł się do zarzutów dotyczących kary, wyjaśniając powody nieuwzględnienia argumentów obrońcy i podtrzymania lub zaostrzenia kar.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy odniósł się do argumentów apelacji obrońcy, wyjaśniając, dlaczego nie podzielił twierdzeń o incydentalnym charakterze czynu i dlaczego uważał kary za zbyt niskie. Brak wyraźnego odniesienia do kwestii postawy pokrzywdzonych nie stanowił rażącego naruszenia prawa.

Odpowiedź sądu

Tak, zarzut obrazy prawa materialnego był w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, który nie jest dopuszczalny w kasacji.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że zarzut obrazy art. 286 § 1 k.k. był w rzeczywistości zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, a ponadto nie został podniesiony w apelacji obrońcy O. P. w zakresie kwestionującym ocenę prawną czynu.

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy wnikliwie rozpoznał zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., odnosząc się do argumentów apelacji.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy stwierdził, że argumentacja kasacji w dużej mierze powtarzała argumenty apelacyjne, a sąd odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów dotyczących oceny dowodów i ustaleń faktycznych, co było wystarczające dla kontroli kasacyjnej.

Odpowiedź sądu

Nie, zarzut ten był bezzasadny, ponieważ sąd pierwszej instancji uznał zestawienie należności za integralną część faktury, a sąd odwoławczy prawidłowo ocenił ten dowód bez potrzeby zasięgania dodatkowej opinii.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że sąd pierwszej instancji uznał nadruk na fakturze za automatyczny wydruk zestawienia należności, a sąd odwoławczy prawidłowo ocenił ten dowód, analizując dane z rachunków bankowych i zasady zaliczania wpłat. Nie było podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego.

Odpowiedź sądu

Nie, zarzut ten był wadliwie sformułowany, ponieważ naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. jest możliwe tylko wtedy, gdy po prawidłowej ocenie dowodów pozostają nierozstrzygnięte wątpliwości.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy nie powziął wątpliwości co do istotnych okoliczności, a jedynie chciał uzyskać dodatkowe informacje. Analiza danych z rachunków bankowych i zastosowanie art. 451 § 3 k.c. pozwoliły na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.