II KK 131/26

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu bez udziału stron wnioski skazanego I.I. dotyczące wyznaczenia obrońcy z urzędu oraz tłumacza w postępowaniu kasacyjnym. Sąd postanowił nie uwzględnić obu wniosków. W uzasadnieniu odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu, sąd odwołał się do art. 536 k.p.k. wskazując, że sąd kasacyjny rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i zarzutów. Podkreślono, że kasacja została wniesiona przez dotychczasowego obrońcę z wyboru na korzyść skazanego, co oznacza, że postępowanie kasacyjne nie może doprowadzić do pogorszenia jego sytuacji prawnej. W związku z tym, wyznaczenie obrońcy z urzędu uznano za bezprzedmiotowe i niecelowe dla realizacji prawa do obrony na tym etapie. Odnosząc się do wniosku o wyznaczenie tłumacza, sąd powołał się na art. 72 § 1 k.p.k. Analiza akt sprawy wykazała, że skazany I.I., posiadający obywatelstwo polskie i egipskie oraz wykształcenie wyższe, włada językiem polskim w stopniu wystarczającym. Skazany wielokrotnie oświadczał w toku postępowania jurysdykcyjnego, że nie potrzebuje tłumacza, rozumie język polski doskonale w mowie i piśmie, i potwierdził to również przed sądem odwoławczym. W związku z tym, żądanie tłumacza na etapie kasacyjnym uznano za nieuzasadnione i bezprzedmiotowe.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający