II KK 100/26

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek skazanego P.S. o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2025 r. (sygn. akt IV K 35/24), który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 października 2025 r. (sygn. akt II AKa 258/25). Wyrok ten skazał oskarżonego za szereg przestępstw, w tym z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k., orzekając karę łączną 15 lat pozbawienia wolności. Obrońca skazanego wniósł kasację, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. W ślad za kasacją, skazany złożył wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem, wymagającym wykazania wysokiego prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz realnej groźby nieodwracalnych skutków. W ocenie Sądu, analiza akt i zarzutów kasacyjnych nie wykazała zaistnienia tych przesłanek. Sąd zaznaczył, że ani surowość sankcji, ani izolacja penitencjarna nie stanowią samoistnych podstaw do wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy i nie przesądza o ostatecznym rozstrzygnięciu w przedmiocie kasacji.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający