II KK 100/26

II KK 100/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 29 kwietnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Piotr Mirek 
  
w sprawie P.S.  
skazanego z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. i in.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu 
w dniu 29 kwietnia 2026 r., 
wniosku skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,  
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.  
  
p o s t a n o w i ł  
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Okręgowego 
w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K 35/24, 
utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 
dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II AKa 258/25.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
                   
Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K 
35/24, uznał oskarżonego P.S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 2 
k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w 
zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności, a 
także przestępstwa z art. 245 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu 
karę 2 lat pozbawienia wolności, następnie zaś orzeczone kary pozbawienia 
wolności połączył, na mocy art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., wymierzając 
oskarżonemu karę łączną 15 lat pozbawienia wolności.  

II KK 100/26              
2 
 
 
Powyższy 
wyrok 
został 
zaskarżony 
apelacjami 
wniesionymi 
przez 
prokuratora oraz obrońcę oskarżonego, które jednak okazały się nieskuteczne. Sąd 
Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II AKa 
258/25, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. 
Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył w całości obrońca skazanego, 
zarzucając mu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 1 
k.p.k. w z art. 440 k.p.k. i art 435 k.p.k., jak również art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 
k.p.k., a także art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 440 k.p.k. oraz art. 433 § 
2 k.p.k. w zw. z art. 452 § 1 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k., art. 6 k.p.k. oraz art. 42 ust. 2 
Konstytucji RP (ew. także art. 6 ust. 3 lit. d EKPC), a ponadto naruszenie przepisów 
prawa materialnego, a to art. 148 § 2 pkt 2 k.k. Mając na względzie powyższe, 
skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Prokurator złożył odpowiedź na 
kasację, wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 
W ślad za kasacją obrońcy, pismem datowanym na 13 marca 2026 r. (data 
wpływu 23 marca 2026 r.) skazany wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego 
orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego wniosek 
ten nie zasługiwał na uwzględnienie. 
Wstrzymanie wykonania orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. jest 
nadzwyczajnym 
odstępstwem 
od 
zasady 
bezzwłocznej 
wykonalności 
prawomocnych orzeczeń. Jak wskazuje jednolita i konsekwentna praktyka Sądu 
Najwyższego, decyzja w tym zakresie uzależniona jest od wykazania wysokiego 
prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz realnej groźby 
wystąpienia nieodwracalnych skutków dalszego odbywania kary. Weryfikacja akt 
sprawy oraz zarzutów kasacyjnych w granicach wyznaczanych rozpoznaniem 
wniosku o wstrzymanie nie wykazała zaistnienia przesłanek wstrzymania 
wykonania orzeczenia.  
Merytoryczne badanie wpływu ewentualnych uchybień na treść wyroku 
dopuszczalne jest wyłącznie na etapie pełnego rozpoznania skargi. Jednocześnie 
Sąd Najwyższy podkreśla, że ani surowość sankcji, ani izolacja penitencjarna nie 
stanowią samoistnych podstaw wstrzymania. Dolegliwość ta jest naturalnym 

II KK 100/26              
3 
 
 
następstwem 
prawomocnego 
skazania 
i 
nie 
uzasadnia 
odstępstwa 
od 
bezzwłocznego wykonania prawomocnego orzeczenia. 
Przedmiotowe postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej i w 
żaden sposób nie przesądza o tym, w jaki sposób Sąd Najwyższy ostatecznie oceni 
słuszność samej kasacji.  
Mają na względzie wskazaną wyżej argumentację, Sąd Najwyższy orzekł jak 
w sentencji postanowienia.  
[WB] 
[a.ł]