II Ka 707/25Uchylenie decyzji podatkowej bledy proceduralne

Sąd Okręgowy w Siedlcach, w składzie SSO Sylwia Olimpia Uszyńska, rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonych W. D. i R. D., którzy zostali skazani wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 lipca 2025 r. (sygn. akt II K 1259/24) za popełnienie czynów z art. 222 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk (W. D.) oraz z art. 222 § 1 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk (R. D.). Apelacja obrońcy podnosiła zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.) oraz błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), kwestionując ocenę dowodów przez Sąd pierwszej instancji. Obrońca argumentował, że Sąd Rejonowy błędnie uznał za wiarygodne zeznania świadków (policjantów, pracownika ochrony) i zeznania pokrzywdzonych, jednocześnie odrzucając wyjaśnienia oskarżonych i zeznania świadka M. P. Podkreślano, że nagrania z monitoringu klubu miały potwierdzać inną wersję zdarzeń i brak sprawstwa oskarżonych. Wnioskowano o zmianę wyroku i uniewinnienie lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Stwierdzono, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a zarzuty obrony nie znalazły potwierdzenia. Sąd odwoławczy podkreślił, że nagrania z monitoringu, ze względu na odległość i liczbę osób, nie pozwalały na dokładne odtworzenie przebiegu zdarzenia i nie potwierdzały wersji obrony, jakoby zdarzenie zainicjowała funkcjonariuszka policji. Zeznania świadków, w tym funkcjonariuszy policji biorących udział w interwencji, zostały uznane za wiarygodne, spójne i logiczne, a ich treść korespondowała ze sobą, mimo różnic w szczegółach, co świadczy o obiektywizmie. Sąd odwoławczy zwrócił uwagę, że funkcjonariusze byli obcymi dla oskarżonych i wykonywali obowiązki służbowe, a ich zeznania nie były schematyczne. Wyjaśnienia oskarżonych uznano za niespójne z dowodami osobowymi i stanowiące linię obrony mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności. Zeznania świadka M. P. również uznano za odosobnione i niewiarygodne. Wobec braku błędów w ocenie dowodów i ustaleniach faktycznych, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, podzielając stanowisko Sądu Rejonowego co do sprawstwa oskarżonych i kwalifikacji czynu jako występku chuligańskiego. Zasądzono również koszty postępowania odwoławczego od oskarżonych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający