II GSK 2911/25Odrzucenie skargi na wstrzymanie wykonania decyzji 12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną E. Sp. z o.o. Sp. k. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji w sprawie zakazu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego. NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zaskarżone postanowienie Ministra, wydane na podstawie art. 135 k.p.a., nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają sprawę co do istoty. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji nie spełnia tych kryteriów, a ustawodawca nie przewidział możliwości jego zaskarżenia w drodze zażalenia (art. 141 § 1 k.p.a.), ani nie stanowi ono postanowienia kończącego postępowanie. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W związku z tym, skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna, co stanowiło podstawę do jej odrzucenia przez WSA. NSA odrzucił również zarzut nieważności postępowania, wskazując, że wątpliwości co do bezstronności sędziego lub asesora muszą mieć charakter realny, a nie potencjalny, i nie mogą opierać się jedynie na okolicznościach powołania. Sąd zaznaczył, że strona będzie mogła złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na etapie postępowania sądowego zainicjowanego skargą na samą decyzję (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalenie dopuszczalności skargi na postanowienia wpadkowe w postępowaniu administracyjnym, w szczególności dotyczące wstrzymania wykonania decyzji. Potwierdzenie stanowiska NSA w kwestii oceny niezawisłości i bezstronności sędziów/asesorów w kontekście reformy KRS.
Orzeczenie dotyczy specyficznego rodzaju postanowień administracyjnych (art. 135 k.p.a.) i nie przesądza o dopuszczalności skargi na inne postanowienia wpadkowe, jeśli służy na nie zażalenie lub rozstrzygają one sprawę co do istoty.
Zagadnienia prawne (2)
Czy postanowienie Ministra o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji, wydane na podstawie art. 135 k.p.a., podlega kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, takie postanowienie nie podlega kontroli sądów administracyjnych, ponieważ nie służy na nie zażalenie, nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że kognicja sądów administracyjnych jest ograniczona do postanowień, na które służy zażalenie, lub które kończą postępowanie, albo rozstrzygają sprawę co do istoty. Postanowienie z art. 135 k.p.a. nie spełnia tych kryteriów, a ustawodawca nie przewidział możliwości jego zaskarżenia w drodze zażalenia.
Czy postępowanie przed WSA było nieważne z powodu obsadzenia składu orzekającego przez asesora, który nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności z uwagi na sposób jego powołania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut nieważności postępowania jest niezasadny. Wątpliwości co do bezstronności i niezawisłości muszą mieć charakter realny, a nie potencjalny, i nie mogą opierać się jedynie na okolicznościach powołania.
Uzasadnienie
NSA podzielił ugruntowane stanowisko judykatury, że badanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności wymaga zindywidualizowanego podejścia. Nie można zakładać braku tych przymiotów jedynie z powodu sposobu powołania sędziego lub asesora, zwłaszcza gdy skarżąca nie podniosła konkretnych okoliczności wskazujących na brak bezstronności w zachowaniu orzekającego.
Rozstrzygnięcie
Przepisy (8)
Główne
p.p.s.a. art. 3 § § 2 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 1 i 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 2 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 135
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 141 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 142
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 61 § § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Konstytucja RP art. 45
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie Ministra o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydane na podstawie art. 135 k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie służy na nie zażalenie i nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. • Zarzut nieważności postępowania z powodu obsadzenia składu orzekającego przez asesora jest niezasadny, gdyż wątpliwości co do bezstronności muszą być realne, a nie potencjalne, i nie wynikają jedynie z okoliczności powołania.
Odrzucone argumenty
Postanowienie Ministra o odmowie wstrzymania wykonania decyzji podlega kontroli sądów administracyjnych. • Postępowanie przed WSA było nieważne z powodu obsadzenia składu orzekającego przez asesora, który nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności.
Godne uwagi sformułowania
postanowienie wpadkowe • nie kończy ono zatem postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty • badanie spełnienia przez sędziego lub asesora wymogów niezawisłości i bezstronności wymaga zindywidualizowanego podejścia • nie do zaakceptowania jest zatem pogląd, w myśl którego sędzia lub asesor wyłącznie dlatego, iż został powołany na wniosek KRS ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. [...] nie posiada przymiotu bezstronności • wątpliwość co do bezstronności i niezawisłości sędziego lub asesora musi mieć bowiem charakter realny, a nie potencjalny • kognicja sądów administracyjnych jest uregulowana w art. 3 § 2 p.p.s.a. • nie może podlegać kontroli sądowej wskutek wniesionej na nie skargi • wniesienie skargi na wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienie, na które nie służy zażalenie, należy uznać za spełnienie przesłanki odrzucenia skargi określonej w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. przesłanki braku właściwości sądu administracyjnego.
Skład orzekający
Andrzej Skoczylas
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie dopuszczalności skargi na postanowienia wpadkowe w postępowaniu administracyjnym, w szczególności dotyczące wstrzymania wykonania decyzji. Potwierdzenie stanowiska NSA w kwestii oceny niezawisłości i bezstronności sędziów/asesorów w kontekście reformy KRS."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego rodzaju postanowień administracyjnych (art. 135 k.p.a.) i nie przesądza o dopuszczalności skargi na inne postanowienia wpadkowe, jeśli służy na nie zażalenie lub rozstrzygają one sprawę co do istoty.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego dotyczącego dopuszczalności skargi na postanowienia administracyjne, co jest kluczowe dla praktyki prawniczej. Dodatkowo, porusza kwestię niezawisłości sędziowskiej w kontekście zmian prawnych.
“Kiedy nie można skarżyć postanowienia? NSA wyjaśnia granice kontroli sądowej nad decyzjami administracyjnymi.”
Sektor
rolnictwo
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.