II FSK 1738/16Indywidualną stawka amortyzacyjna zmiana przeznaczenia lokalu

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który oddalił skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów. Sprawa dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla lokalu mieszkalnego, który został zakupiony za 353 460 zł, a następnie poddany modernizacji i przebudowie na gabinety lekarskie za kwotę 315 137,14 zł. Skarżąca argumentowała, że poniesione nakłady stanowią ulepszenie środka trwałego i że lokal można uznać za używany, co pozwala na zastosowanie 10-letniej stawki amortyzacyjnej zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Minister Finansów w interpretacji uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, twierdząc, że nakłady te należy traktować jako wytworzenie nowego środka trwałego (lokalu użytkowego), a nie ulepszenie istniejącego lokalu mieszkalnego. Sąd pierwszej instancji podzielił to stanowisko, argumentując, że lokal spełniał kryteria środka trwałego dopiero po pracach adaptacyjnych, a zatem nie można mówić o jego ulepszeniu ani o tym, że był używany przed wprowadzeniem do ewidencji. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA i interpretację. Sąd kasacyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował przepisy dotyczące ulepszenia i wytworzenia środka trwałego. Podkreślono, że adaptacja lub przebudowa lokalu w celu zmiany jego funkcji (z mieszkalnej na użytkową) może mieścić się w definicji ulepszenia, a niekoniecznie musi oznaczać wytworzenie nowego środka trwałego. NSA wskazał również, że lokal mieszkalny, co do zasady, może stanowić środek trwały, a błędne założenie sądu pierwszej instancji, że tak nie było, doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia. Sprawa została uchylona do ponownego rozpoznania, a organowi nakazano zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający