II CSKP 617/23Niedozwolone klauzule kredyt hipoteczny zarzut zatrzymania TSUE
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną powodów E. S. i M. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który w części zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie dotyczący nieważności umowy kredytu hipotecznego z 16 października 2007 r. zawartej z Bankiem S.A. w W. Powodowie domagali się ustalenia nieważności umowy lub zasądzenia kwot zapłaconych bez podstawy prawnej, kwestionując klauzule waloryzacyjne. Sąd Okręgowy uznał niektóre postanowienia za bezskuteczne, ale nie unieważnił całej umowy, zasądzając od pozwanego na rzecz powodów kwotę 110 446,82 zł nadpłaty. Sąd Apelacyjny uznał umowę za nieważną z powodu abuzywności klauzul przeliczeniowych, ale oddalił powództwo o odsetki i uwzględnił zarzut zatrzymania zgłoszony przez pozwanego. Sąd Najwyższy, powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych za opóźnienie oraz w części uwzględniającej zarzut zatrzymania. Sąd Najwyższy wskazał, że zgodnie z TSUE, bank nie może domagać się od konsumenta rekompensaty przekraczającej zwrot kapitału i ustawowe odsetki od dnia wezwania do zapłaty, a także że prawo zatrzymania nie może uzależniać zwrotu świadczeń od zaofiarowania zwrotu całości otrzymanego kapitału, niezależnie od już dokonanych spłat. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dyrektywy 93/13 w kontekście umów kredytowych, dopuszczalność zarzutu zatrzymania w sporach konsumenckich, ochrona praw konsumenta.
Orzeczenie opiera się na interpretacji prawa UE, co może wpływać na jego bezpośrednie stosowanie w innych jurysdykcjach. Dotyczy specyficznego typu umowy kredytowej.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zarzut zatrzymania zgłoszony przez bank w sporze z konsumentem, w kontekście nieważności umowy kredytowej z powodu abuzywnych klauzul, jest dopuszczalny i czy może uzależniać zwrot świadczeń konsumenta od zaofiarowania zwrotu całości otrzymanego kapitału?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut zatrzymania w takiej sytuacji jest niedopuszczalny w świetle prawa unijnego, gdyż stoi na przeszkodzie prawu konsumenta do uzyskania zwrotu świadczeń.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy oparł się na orzecznictwie TSUE, które wyklucza możliwość uzależniania zwrotu świadczeń od konsumenta od zaofiarowania przez niego zwrotu całości otrzymanego kapitału, niezależnie od już dokonanych spłat, w przypadku stwierdzenia nieważności umowy z powodu abuzywnych klauzul.
Czy bank może domagać się od konsumenta rekompensaty przekraczającej zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania umowy oraz ustawowe odsetki za zwłokę liczone od dnia wezwania do zapłaty, w przypadku nieważności umowy kredytowej z powodu abuzywnych postanowień?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, bank nie może domagać się takiej rekompensaty.
Uzasadnienie
TSUE w swoich orzeczeniach stwierdził, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, która pozwala bankowi na domaganie się od konsumenta rekompensaty przekraczającej zwrot kapitału i ustawowe odsetki od dnia wezwania do zapłaty.
Czy wykonywanie praw konsumenta wynikających z dyrektywy 93/13 może być uzależnione od złożenia przez niego oświadczenia o braku zgody na utrzymanie abuzywnego warunku i świadomości konsekwencji nieważności umowy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, wykonywanie praw konsumenta nie może być uzależnione od takiego oświadczenia.
Uzasadnienie
TSUE wyjaśnił, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, która uzależnia wykonanie praw konsumenta od złożenia przez niego oświadczenia o braku zgody na abuzywny warunek i świadomości konsekwencji nieważności umowy.
Rozstrzygnięcie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| E. S. | osoba_fizyczna | powód |
| M. M. | osoba_fizyczna | powód |
| Bank spółce akcyjnej w W. | spółka | pozwany |
Przepisy (11)
Główne
k.c. art. 385¹ § § 1
Kodeks cywilny
Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeśli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane jednoznacznie.
Pomocnicze
k.c. art. 481 § § 1
Kodeks cywilny
Odsetki ustawowe za opóźnienie.
k.c. art. 455
Kodeks cywilny
Termin spełnienia świadczenia.
k.c. art. 476
Kodeks cywilny
Pojęcie opóźnienia.
k.c. art. 496
Kodeks cywilny
Prawo zatrzymania.
k.c. art. 497
Kodeks cywilny
Prawo zatrzymania przy umowie wzajemnej.
k.p.c. art. 398¹⁵ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej.
k.p.c. art. 108 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.
k.p.c. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Rozstrzygnięcie o kosztach w postępowaniu apelacyjnym.
k.p.c. art. 398²¹
Kodeks postępowania cywilnego
Zasady orzekania o kosztach w postępowaniu kasacyjnym.
pr. bank. art. 69
Ustawa Prawo bankowe
Istotne postanowienia umowy kredytu bankowego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niedopuszczalność zarzutu zatrzymania w sporze z konsumentem w świetle prawa UE. • Prawo konsumenta do zwrotu świadczeń bez konieczności zaofiarowania zwrotu całości kapitału. • Naruszenie art. 6 i 7 dyrektywy 93/13 w związku z polskim prawem krajowym.
Odrzucone argumenty
Dopuszczalność zarzutu zatrzymania w umowie kredytowej jako umowie wzajemnej. • Konieczność złożenia przez konsumenta oświadczenia o braku zgody na abuzywne klauzule i świadomości konsekwencji.
Godne uwagi sformułowania
nie sposób odeprzeć zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w zw. z art. 455 k.c. i art. 481 § 1 k.c. • prawo zatrzymania jest sposobem obrony przed roszczeniem strony przeciwnej i przysługuje uprawnionemu w celu zabezpieczenia jego wierzytelności • prawo to ustępuje innym zabezpieczeniom i ustaje z chwilą dania przez stronę przeciwną innego zabezpieczenia • nieuczciwy charakter niektórych warunków tej umowy powołanie się przez tę instytucję na prawo zatrzymania prowadzi do uzależnienia przysługującej konsumentowi możliwości uzyskania przez niego zapłaty kwot [...] od równoczesnego zaofiarowania przez tego konsumenta zwrotu albo zabezpieczenia zwrotu całości świadczenia
Skład orzekający
Władysław Pawlak
przewodniczący, sprawozdawca
Roman Trzaskowski
członek
Karol Weitz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dyrektywy 93/13 w kontekście umów kredytowych, dopuszczalność zarzutu zatrzymania w sporach konsumenckich, ochrona praw konsumenta."
Ograniczenia: Orzeczenie opiera się na interpretacji prawa UE, co może wpływać na jego bezpośrednie stosowanie w innych jurysdykcjach. Dotyczy specyficznego typu umowy kredytowej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Orzeczenie ma wysokie znaczenie praktyczne dla konsumentów i banków, wprowadzając istotne zmiany w interpretacji prawa UE dotyczącego kredytów hipotecznych i zarzutu zatrzymania, co jest gorącym tematem na rynku finansowym.
“Sąd Najwyższy: Banki nie mogą blokować zwrotu pieniędzy konsumentom w sporach o kredyty hipoteczne!”
Dane finansowe
WPS: 113 206,6 PLN
nadpłata: 110 446,82 PLN
nadpłata: 199 110,65 PLN
Sektor
bankowość
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Cytowane w odpowiedziach
Ta sprawa stanowi część linii orzeczniczej omawianej w naszych syntezach.
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.