II CA 1157/24

Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając apelację strony powodowej (Gmina J.-P.) od wyroku Sądu Rejonowego w sprawie o eksmisję pozwanej A.S., uchylił zaskarżone punkty wyroku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Rejonowy oddalił powództwo o eksmisję, uznając, że pozwanej przysługuje tytuł prawny do lokalu mieszkalnego na podstawie dorozumianej umowy najmu. Sąd Okręgowy uznał jednak, że apelacja strony powodowej zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych i naruszył przepisy dotyczące oceny oświadczeń woli (art. 233 § 1 k.p.c. i art. 65 § 1 i 2 k.p.c.). Sąd Okręgowy stwierdził, że samo pismo pozwanej z dnia 13 marca 2017 roku, w którym wyraziła zamiar przeniesienia się do lokalu zajmowanego przez rodziców i prośbę o uznanie jej za lokatora z prawami głównych najemców, nie jest wystarczające do uznania, że doszło do dorozumianego nawiązania stosunku najmu. Brak sprzeciwu ze strony gminy nie oznacza automatycznie zgody na zawarcie umowy najmu. Sąd podkreślił, że gmina przez cały czas uznawała za najemcę wyłącznie ojca pozwanej, J.S., do którego kierowała korespondencję dotyczącą czynszu i któremu wypowiedziała umowę najmu. Pozwana była traktowana co najwyżej jako osoba wywodząca swoje uprawnienie od J.S., a nie jako samodzielny najemca. Brak było dowodów na to, że pozwana składała oświadczenia woli o uznaniu się za najemcę, a wpłaty czynszu były dokonywane przez J.S. w jego imieniu. W związku z tym Sąd Okręgowy uznał, że żądanie eksmisji było uzasadnione, ponieważ pozwanej nie przysługuje tytuł prawny do lokalu. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, aby sąd niższej instancji mógł ocenić, czy pozwanej przysługuje prawo do lokalu socjalnego, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, biorąc pod uwagę jej sytuację materialną, rodzinną oraz dotychczasowy sposób korzystania z lokalu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający