II C 242/16

Powód M. B. wniósł pozew przeciwko S. U. Spółce Akcyjnej o zasądzenie kwoty 5.154,05 zł z ustawowymi odsetkami, wskazując, że pozwany zatrzymał tę kwotę przy wypłacie świadczenia wykupu z umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. Powód argumentował, że postanowienia Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (OWU) dotyczące sankcji finansowej przy rozwiązaniu umowy są sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają interesy konsumenta (art. 385³ KC). Pozwany ubezpieczyciel wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia na podstawie art. 819 KC, wskazując, że umowa została rozwiązana 9 maja 2012 r., a pozew wniesiono 19 stycznia 2016 r., co oznacza upływ ponad trzech lat. Pozwany argumentował również, że powód miał wiedzę o warunkach umowy i opłatach, a postanowienia dotyczące świadczenia wykupu są jednoznaczne i nie naruszają jego interesów. Sąd ustalił, że strony zawarły umowę ubezpieczenia na życie z UFK w 2007 r. na 25 lat, ze składką miesięczną 250 zł. Umowa została rozwiązana na wniosek powoda o wypłatę wartości wykupu w dniu 9 maja 2012 r. Wartość zgromadzonych środków wynosiła 10.915,71 zł, a pozwany wypłacił 5.761,01 zł, zatrzymując 5.154,05 zł. Sąd uznał, że roszczenie powoda, jako wynikające z umowy ubezpieczenia, podlega trzyletniemu terminowi przedawnienia określalonemu w art. 819 KC. Ponieważ pozew został wniesiony po upływie tego terminu, sąd uznał roszczenie za przedawnione i oddalił powództwo. Sąd podkreślił, że art. 819 KC ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stosuje się go do wszelkich roszczeń z umowy ubezpieczenia, w tym do świadczenia wykupu. Rozważanie zasadności zatrzymania części świadczenia przez pozwanego stało się bezprzedmiotowe wobec przedawnienia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający