II AKA 439/23

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego B. L., który został skazany przez Sąd Okręgowy w Warszawie za popełnienie szeregu przestępstw, w tym usiłowanie zabójstwa (art. 13 par. 1 kk w zw. z art. 148 par. 1 kk), spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (art. 156 par. 1 pkt. 2 kk) oraz groźby karalne (art. 190 par. 1 kk). Obrońca oskarżonego wniósł apelację, zarzucając sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów postępowania (w szczególności art. 7 kpk w zakresie oceny dowodów), błędy w ustaleniach faktycznych oraz rażącą niewspółmierność orzeczonej kary. Sąd Apelacyjny szczegółowo przeanalizował podniesione zarzuty. W odniesieniu do oceny dowodów, sąd odwoławczy stwierdził, że Sąd Okręgowy prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy, kierując się treścią art. 7 kpk. Uzasadnienie sądu pierwszej instancji zostało uznane za wyczerpujące i pozwalające na prześledzenie toku rozumowania. Zeznania pokrzywdzonego oraz świadków bezpośrednich (J. K., M. B., A. A. (2)) zostały uznane za spójne, logiczne i wiarygodne, co przeczyło tezie obrony o obronie koniecznej lub samookaleczeniu pokrzywdzonego. Sąd odwoławczy odrzucił również zarzuty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych, podkreślając zgodność zeznań świadków. Analizie poddano także opinię biegłych psychiatrów, którzy po przeprowadzeniu obserwacji sądowo-psychiatrycznej stwierdzili u oskarżonego zaburzenia osobowości i przebyte zaburzenia lękowo-depresyjne, jednak nie stwierdzili choroby psychicznej ani innych zaburzeń ograniczających poczytalność w stopniu znacznym lub znoszącym możliwość rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania postępowaniem. Opinia ta została uznana za kompletną i jasną, a jej wnioski wykluczające wystąpienie ograniczonej poczytalności – za niebudzące wątpliwości. Sąd odwoławczy odrzucił zarzuty dotyczące obrazy art. 31 par. 2 kk oraz oddalenia wniosków o dopuszczenie nowej opinii. Podobnie oceniono opinię biegłego lekarza medycyny sądowej K. L., który kategorycznie wykluczył mechanizm powstania obrażeń sugerowany przez obronę, wskazując na konieczność zadania ciosu nożem z dużą siłą i szybkością. Sąd Apelacyjny zgodził się z oceną Sądu Okręgowego co do popełnienia przez oskarżonego czynów z art. 13 par. 1 kk w zw. z art. 148 par. 1 kk oraz art. 156 par. 1 kk. Uznano również za wiarygodne zeznania kontrolerów biletów komunikacji miejskiej, które potwierdziły popełnienie czynu z art. 190 par. 1 kk. Wreszcie, sąd odwoławczy nie dopatrzył się rażącej surowości wymierzonej kary 11 lat pozbawienia wolności, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności wskazane w art. 53 kk, w tym wysoki stopień społecznej szkodliwości i winy oskarżonego. Okoliczność niekaralności oskarżonego została potraktowana jako łagodząca. Na koniec, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający