Orzeczenie · 2026-02-05

II AKa 361/25Utrzymanie wyroku za śmierc i naruszenie zakazu zbliżania

Sąd

Sąd Apelacyjny w Gdańsku

Miejsce

Gdańsk

Data

2026-02-05

SAOSKarneprzestępstwa przeciwko życiu i zdrowiuapelacyjny

zabójstwoprzemoc domowanaruszenie zakazukara pozbawienia wolnościapelacjapostępowanie karnesąd apelacyjnyobrona z urzędu

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sąd Apelacyjny w Gdańsku utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku, który skazał D. L. na karę 15 lat pozbawienia wolności za spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu D. J., skutkującego jego śmiercią, oraz za niestosowanie się do orzeczonego zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych. Sąd Apelacyjny oddalił apelację obrońcy, uznając podniesione zarzuty dotyczące naruszenia prawa do obrony, obrazy przepisów postępowania, błędów w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary za bezzasadne. Sąd odwoławczy szczegółowo analizował argumentację obrony, w tym zarzuty dotyczące braku możliwości uczestniczenia obrońcy w czynnościach procesowych, wymuszenia zmiany stanowiska oskarżonego, oddalania wniosku o badanie wariografem, naruszenia zasady obiektywizmu, naruszenia zasady in dubio pro reo, błędnej oceny dowodów oraz stronniczości składu orzekającego. Sąd Apelacyjny uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i dokonał trafnych ustaleń faktycznych, a orzeczona kara jest współmierna do popełnionych czynów. Na koniec, sąd zasądził koszty pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu oraz zwolnił go od opłat za postępowanie odwoławcze.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Zagadnienia prawne (4)

Czy naruszenie prawa do obrony poprzez uniemożliwienie uczestniczenia obrońcy w czynnościach procesowych, wymuszenie zmiany stanowiska oskarżonego oraz oddalanie wniosku o badanie wariografem, stanowi podstawę do uchylenia wyroku?

Odpowiedź sądu

Nie, zarzuty te zostały uznane za bezzasadne. Sąd Apelacyjny stwierdził, że obrońca miał możliwość uzyskania informacji o czynnościach, oskarżony nie był zmuszany do zmiany stanowiska, a badanie wariografem jest niedopuszczalne w tej formie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny szczegółowo analizował zarzuty dotyczące naruszenia prawa do obrony, uznając je za chybione. Wskazał na aktywność procesową stron, dopuszczalność dowodów oraz brak podstaw do kwestionowania przebiegu postępowania.

Czy obraza przepisów postępowania, w tym art. 4 k.p.k. (zasada obiektywizmu), art. 5 § 2 k.p.k. (in dubio pro reo) i art. 7 k.p.k. (swobodna ocena dowodów), mogła mieć wpływ na treść orzeczenia?

Odpowiedź sądu

Nie, zarzuty te zostały uznane za bezzasadne. Sąd Apelacyjny stwierdził, że sąd pierwszej instancji działał obiektywnie, prawidłowo ocenił dowody i nie powziął wątpliwości wymagających rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny podkreślił, że zarzut naruszenia zasady obiektywizmu musi być poparty konkretnymi przepisami, a nie tylko ogólnymi stwierdzeniami. Stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo, gdyż sąd poczynił niewątpliwe ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji została uznana za prawidłową i zgodną z dyrektywami art. 7 k.p.k.

Czy błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku, uzasadnia zmianę orzeczenia?

Odpowiedź sądu

Nie, zarzut ten został uznany za bezzasadny. Sąd Apelacyjny stwierdził, że ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o prawidłowo oceniony materiał dowodowy.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny uznał, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest źle sformułowany i nie został dostatecznie uzasadniony. Wskazał, że błąd ten jest konsekwencją ewentualnych uchybień procesowych, które nie zostały wykazane.

Czy orzeczona kara łączna 15 lat pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmiernie surowa?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, kara ta nie jest rażąco niewspółmiernie surowa. Sąd Apelacyjny utrzymał ją w mocy, wskazując na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu i winę oskarżonego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny odwołał się do dyrektyw wymiaru kary (wina, społeczna szkodliwość, prewencja indywidualna i ogólna), uznając karę 15 lat pozbawienia wolności za współmierną. Podkreślono, że kara łączna została orzeczona poniżej ustawowego progu, co wyklucza jej rażącą niewspółmierność w kontekście zakazu reformationis in peius.

Strony

Nazwa	Typ	Rola
D. L.	osoba_fizyczna	oskarżony
D. J.	osoba_fizyczna	pokrzywdzony
J. J.	osoba_fizyczna	pokrzywdzony
T. C.	osoba_fizyczna	świadek
P. D.	osoba_fizyczna	obrońca z urzędu
R. H.	osoba_fizyczna	nieznana
Skarb Państwa	organ_państwowy	strona kosztowa

Przepisy (42)

Główne

k.k. art. 156 § 1 pkt. 2 i § 3

Kodeks karny

k.k. art. 244

Kodeks karny

Pomocnicze

k.k. art. 46 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 43 a § § 2

Kodeks karny

k.k. art. 85 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 86 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 62

Kodeks karny

k.k. art. 63 § § 1

Kodeks karny

k.p.k. art. 230 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 618 § § 1 pkt 11

Kodeks postępowania karnego

Prawo o adwokaturze art. 29 § ust. 1

Ustawa Prawo o adwokaturze

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu art. 17 § ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 5 oraz § 20

k.p.k. art. 624 § § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 626 § § 1

Kodeks postępowania karnego

Ustawa o opłatach w sprawach karnych art. 17 § ust. 1 i 2

k.p.k. art. 404 § § 2a

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 177 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 199a

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 192a § § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 4

Kodeks postępowania karnego

Konstytucja RP art. 45

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

EKPC art. 6

Europejska Konwencja Praw Człowieka

Konstytucja RP art. 178 § ust. 1 i 3

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

k.p.k. art. 5 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 7

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 410

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 41 § § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 433 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 427 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 1a

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 3

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § pkt 4

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 439

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 167

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 366

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 115 § § 2

Kodeks karny

k.k. art. 53 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 86 § § 1

Kodeks karny

k.p.k. art. 434 § § 1 pkt 1

Kodeks postępowania karnego

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu art. 1 § § 1, § 2 pkt 1), § 4 ust.1 i 3, § 17 ust.2 pkt 5)