II AKA 1/16

Sąd Apelacyjny w Lublinie rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego A. K., który został skazany przez Sąd Okręgowy w Zamościu za zabójstwo S. K. oraz pobicie P. S. (2) i wtargnięcie do domu Z. K. Obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę art. 4 kpk przez stronniczą ocenę dowodów, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu oskarżonemu zamiaru zabójstwa, a także rażącą surowość orzeczonych kar jednostkowych i łącznej. Wniósł o zmianę wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu jako nieumyślnego spowodowania śmierci (art. 158 § 3 kk w zb. z art. 159 kk) i wymierzenie łagodniejszej kary, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny uznał apelację za bezzasadną. Podkreślono, że kwalifikacja z art. 158 § 3 kk ma zastosowanie, gdy nie można ustalić indywidualnego sprawstwa skutku śmiertelnego lub gdy sprawca nie miał zamiaru spowodowania śmierci. W niniejszej sprawie ustalono, że to oskarżony zadał śmiertelny cios nożem, a jego działanie było celowe i bezpośrednio przyczyniło się do zgonu pokrzywdzonego. Sąd odrzucił argumentację obrońcy dotyczącą głębokości rany i długości ostrza jako dowodu braku zamiaru, wskazując, że doświadczenie życiowe i okoliczności czynu (uderzenie nożem w okolice serca) przemawiają za istnieniem zamiaru zabójstwa. Zeznania świadków, w tym oskarżonego krzyczącego "zabiję go", potwierdzają zamiar sprawcy. Sąd uznał, że kara 12 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest współmierna do popełnionych czynów i nie nosi cech rażącej niewspółmierności.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający