I UK 7/05

Sąd Najwyższy w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych rozpoznał na posiedzeniu niejawnym kasację ubezpieczonego W. T. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 sierpnia 2004 r. (sygn. akt III AUa …/03). Sprawa dotyczyła ustalenia wysokości emerytury, od której ubezpieczony odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd Apelacyjny oddalił apelację ubezpieczonego, a Sąd Okręgowy wcześniej oddalił jego odwołanie od decyzji ZUS. Kasacja ubezpieczonego zarzucała naruszenie przepisów procesowych, w szczególności art. 381 k.p.c., art. 473 k.p.c. w związku z art. 10 § 1 k.p.c. i art. 7 k.p.c., poprzez pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postępowaniu apelacyjnym. Jako podstawę przyjęcia kasacji wskazano potrzebę wykładni tych przepisów. Sąd Najwyższy uznał jednak, że kasacja podlega odrzuceniu. Stwierdził, że postępowanie dotyczyło ustalenia wysokości emerytury przed dniem 7 marca 2003 r., a nie przyznania lub wstrzymania świadczenia. Zgodnie z art. 3921 § 1 zd. drugiego KPC, kasacja jest dopuszczalna w sprawach o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Do pozostałych spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, w tym o ustalenie wysokości świadczenia, ma zastosowanie zdanie pierwsze art. 3921 KPC, co oznacza dopuszczalność kasacji tylko wtedy, gdy wartość dochodzonego świadczenia nie jest niższa od 10 000 zł. W niniejszej sprawie wartość ta wynosiła 965,30 zł. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja jest niedopuszczalna z powodu nieusuwalnego braku i na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c. postanowił ją odrzucić.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający