I SA/PO 334/25

Sprawa dotyczyła skargi Gminy na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) w przedmiocie podatku od towarów i usług (VAT). Gmina, będąca czynnym podatnikiem VAT, realizowała inwestycję budowy sali sportowej, która miała być wykorzystywana zarówno do zadań własnych (nieodpłatne udostępnianie uczniom i jednostkom gminnym), jak i do działalności gospodarczej (odpłatne udostępnianie mieszkańcom i innym podmiotom). Gmina chciała odliczać VAT naliczony od wydatków inwestycyjnych, stosując własny prewspółczynnik VAT, oparty na proporcji godzin wykorzystania sali do celów opodatkowanych i nieopodatkowanych. Argumentowała, że ta metoda jest bardziej reprezentatywna i obiektywna niż standardowy prewspółczynnik określony w rozporządzeniu Ministra Finansów, który dawał jedynie 1% odliczenia, podczas gdy jej metoda wskazywała na ok. 71%. Dyrektor KIS uznał metodę Gminy za nieprawidłową, twierdząc, że nie uwzględnia ona specyfiki działalności jednostki samorządu terytorialnego i sposobu jej finansowania, a także że nie można stosować odrębnych prewspółczynników dla poszczególnych składników majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację. Sąd uznał, że Gmina ma prawo stosować własną, bardziej reprezentatywną metodę kalkulacji prewspółczynnika, jeśli wykaże, że jest ona obiektywna i lepiej odzwierciedla specyfikę działalności oraz zgodna jest z zasadą neutralności VAT. Sąd podkreślił, że przepisy art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT oraz rozporządzenie wykonawcze dopuszczają możliwość stosowania innych metod niż wskazane w rozporządzeniu, jeśli są one bardziej reprezentatywne. Sąd przychylił się do argumentacji Gminy, że metoda oparta na liczbie godzin faktycznego wykorzystania sali sportowej jest bardziej miarodajna niż metoda obrotowa z rozporządzenia, która nie uwzględnia specyfiki udostępniania obiektów sportowych. Sąd zasądził od Dyrektora KIS na rzecz Gminy zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający