I FSK 2187/19

I FSK 2187/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bartosz Wojciechowski
Marek Kołaczek /przewodniczący/
Zbigniew Łoboda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Gd 677/19 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2019-07-03
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 14c par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (spr.), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 677/19 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2019 r. nr 0115-KDIT1-1.4012.851.2018.1.DM w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od Miasta i Gminy D. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 677/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi Miasta i Gminy D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną interpretację.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Miasto i Gmina D. (dalej - "Gmina") wniosło o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu ustalenia kwoty podatku naliczonego z tytułu wydatków bieżących związanych z funkcjonowaniem budynku jednostki budżetowej.
We wniosku wskazano, że od dnia 1 stycznia 2017 r. Gmina rozlicza się dla potrzeb VAT wspólnie ze swymi jednostkami budżetowymi, a także zakładami budżetowymi: Zakładem Wodociągów i Kanalizacji oraz Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Rozliczenia w modelu scentralizowanym prowadzone są przez Gminę zgodnie z uregulowaniami ustawy z dnia 5 września 2016 r.
o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1454 ze zm.).
Dalej wskazano, że na podstawie uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia 13 grudnia 2011 r. nr [...] utworzono jednostkę budżetową o nazwie "Inkubator Przedsiębiorczości C." (dalej - "IPC"). Głównym przedmiotem działania IPC jest podniesienie konkurencyjności gospodarki powiatu [...] poprzez wsparcie powstawania i rozwoju przedsiębiorstw. W związku z prowadzoną działalnością, zgodnie z postanowieniami ww. uchwały z dnia 13 grudnia 2011 r., IPC zostało wyposażone m.in. w nieruchomość zabudowaną budynkiem administracyjno-biurowo-produkcyjno-magazynowym wraz z wyposażeniem (dalej - "Budynek IPC"). Budynek IPC jest jedynym obiektem, w którym prowadzona jest działalność IPC.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej IPC odpłatnie udostępnia na rzecz zainteresowanych podmiotów część powierzchni Budynku IPC, tj. powierzchnię biurową, powierzchnię produkcyjno-magazynowo-usługową, a także salę konferencyjną (sala konferencyjna jest zarówno odpłatnie udostępniana podmiotom zewnętrznym, jak i wykorzystywana przez IPC). Pozostała część powierzchni Budynku IPC nie jest odpłatnie udostępniana - jest wykorzystywana
w celach administracyjnych lub stanowi powierzchnię wspólną.
Wykorzystanie Budynku IPC w 2017 r. (obliczone według udziału ilości metrów kwadratowych) wyglądało następująco: 60% stanowiły wynajmowane pomieszczenia biurowe i hale produkcyjno-magazynowo-usługowe, a zatem powierzchnia przeznaczona wyłącznie do celów działalności gospodarczej; 3% stanowiła sala konferencyjna, która była zarówno odpłatnie udostępniana, jak i wykorzystywana do działalności statutowej IPC; 37% stanowiła powierzchnia przeznaczona na działalność statutową IPC oraz powierzchnia wspólna (tj. powierzchnia wykorzystywana zarówno przez najemców, jak i na cele statutowe IPC). W skład tej powierzchni wchodziły: pomieszczenia administracyjne IPC (4%), korytarze (20%) oraz toalety, szatnie, kuchnie, pomieszczenia gospodarcze i kotłownia (13%). Wskazany powyżej udział ilości metrów kwadratowych powierzchni udostępnianej wyłącznie odpłatnie w całkowitej ilości metrów kwadratowych powierzchni Budynku IPC (za 2017 r. - 60%) kształtuje się na podobnym poziomie od początku funkcjonowania IPC.
Z wniosku wynikało, że oprócz środków pieniężnych z tytułu odpłatnego udostępniania pomieszczeń, IPC otrzymuje kwoty pieniężne (dofinansowania, dotacje) na realizację tzw. projektów miękkich (prowadzenie szkoleń, przekazywanie transferów pieniężnych dla przedsiębiorców). Środki te cechuje duża zmienność, ponieważ ich wysokość zależy od ilości i wartości realizowanych projektów. Ponadto we wniosku podniesiono, że Gmina (za pośrednictwem IPC) ponosi liczne wydatki związane z funkcjonowaniem Budynku IPC, jak na przykład: zakup środków czystości, artykułów biurowych, usług telekomunikacyjnych, gazu oraz przeglądów Budynku IPC.
Ponadto we wniosku zaznaczono, że prewspółczynnik IPC obliczony w oparciu o dane za 2017 r. w sposób przewidziany w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015, poz. 2193, dalej - "rozporządzenie") wyniósł 9%.
Na tle przedstawionego stanu faktycznego zadano pytanie, czy w celu ustalenia kwoty podatku podlegającego odliczeniu z tytułu wydatków bieżących Gmina może w pierwszej kolejności zastosować klucz oparty na metrach kwadratowych powierzchni wykorzystywanej wyłącznie do działalności gospodarczej w ogólnej powierzchni Budynku IPC, a do pozostałej kwoty podatku naliczonego wzór wynikający z rozporządzenia?
Zdaniem wnioskodawcy, odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca.
W ocenie Gminy proporcja opisana w rozporządzeniu jest odpowiednia do obliczenia kwoty VAT podlegającego odliczeniu jedynie w odniesieniu do tej części wydatków bieżących, która dotyczy części powierzchni Budynku IPC niebędącej wyłącznie przedmiotem odpłatnego udostępniania, tj. części wykorzystywanej w celach administracyjnych lub stanowiącej powierzchnię wspólną (czyli 40% Budynku IPC zgodnie z danymi za 2017 r.). Natomiast w odniesieniu do powierzchni wyłącznie odpłatnie udostępnianej bardziej reprezentatywna jest zaproponowana przez nią proporcja powierzchniowa.
Gmina wyjaśniła, że metoda powierzchniowa jest najbardziej reprezentatywna z uwagi na fakt, iż cała działalność IPC jest wykonywana w Budynku IPC, jak również ponoszone koszty związane są z funkcjonowaniem tego obiektu. Przy tym udział procentowy powierzchni udostępnianej odpłatnie w całej powierzchni Budynku IPC na przestrzeni lat charakteryzuje się stałością, ułatwiającą planowanie budżetu Gminy.
Zdaniem Gminy proporcja opisana w rozporządzeniu jest nieadekwatna,
albowiem uwzględnia otrzymywane przez IPC środki pieniężne, w tym środki zewnętrzne (dofinansowania, dotacje), których wartość rokrocznie cechuje duża zmienność. Ponadto środki zewnętrzne otrzymywane przez IPC na realizację tzw. projektów miękkich mają wpływ na wysokość proporcji opisanej w rozporządzeniu pomimo faktu, iż IPC nie może nimi swobodnie dysponować, gdyż stanowią one środki redystrybuowane przedsiębiorcom, spełniającym ściśle określone kryteria lub są wydatkowane na szkolenia etc.
W interpretacji indywidualnej z dnia 9 stycznia 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów w przypadku jednostek samorządu terytorialnego metodą najbardziej odpowiadającą specyfice prowadzonej przez tych podatników działalności
i dokonywanych nabyć, co do zasady, jest metoda wskazana w rozporządzeniu.
W ocenie organu, Gmina nie przedstawiła argumentacji wystarczającej do uznania, że proponowany przez nią dwuetapowy sposób określenia proporcji jest bardziej reprezentatywny, niż ten wskazany w rozporządzeniu.
Według organu, nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym przez Gminę sposobem odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki bieżące związane z funkcjonowaniem budynku jednostki budżetowej przy zastosowaniu dwóch metod odliczenia, tj. w pierwszej kolejności proporcji powierzchniowej,
a następnie wzoru wynikającego z rozporządzenia. Do wydatków bieżących takich jak wskazane we wniosku wydatki na nabycie środków czystości, artykułów biurowych, usług telekomunikacyjnych, gazu i przeglądów budynku nie ma możliwości zastosowania jednocześnie dwóch odrębnych metod odliczenia podatku. Poza tym trudno jest uchwycić wpływ wynajętej powierzchni na zużycie artykułów biurowych, czy chociażby usług telekomunikacyjnych. Wysokość zużycia wydatków związanych z funkcjonowaniem budynku, tzw. wydatków bieżących, jest co do zasady niezależna od powierzchni będącej przedmiotem najmu. Jeśli natomiast Gmina dokonywałaby nabycia przykładowo środków czystości celem wykonywania czynności sprzątania na rzecz wynajmujących, to przyjmując, że czynności te byłyby realizowane wyłącznie w odniesieniu do powierzchni będących przedmiotem najmu na rzecz podmiotów trzecich, prawo do odliczenia przysługiwałoby w związku z najmem na zasadach określonych w powołanych przepisach ustawy, tj. w pełnym zakresie w odniesieniu do czynności związanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Niemniej jednak w analizowanym przypadku - z racji wskazania,
że Gmina wykorzystuje wydatki bieżące do czynności opodatkowanych
i niepodlegających opodatkowaniu i nie ma możliwości dokonania tzw. alokacji bezpośredniej (co w pewnym stopniu jednak czyni w pierwszym etapie przyjętego sposobu odliczenia), należy uznać, że sytuacja taka nie ma miejsca.
Organ stwierdził, że metoda wskazana w rozporządzeniu z 17 grudnia 2015 r. najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez wnioskodawcę działalności
i dokonywanych nabyć oraz - z uwagi na sposób wyliczenia wskaźnika - obiektywnie odzwierciedla tę część wydatków, która przypada na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Gmina zarzuciła, że organ dokonał błędnej wykładni art. 86 ust. 2a, 2b, 2h oraz 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej - "u.p.t.u.") i w konsekwencji bezpodstawnie zakwestionował wskazaną
we wniosku metodę obliczenia proporcji, a ponadto podniosła, że uzasadnienie interpretacji zostało sporządzone w sposób wadliwy, niespełniający wymogów określonych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej - "O.p.").
Uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną wskazanym na początku wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga była zasadna.
Zdaniem Sądu, zaskarżona interpretacja nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 14c § 2 O.p. dla negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Stanowisko organu bowiem nie odnosi się wprost do istoty pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji. Brakuje przede wszystkim przedstawienia argumentacji, dlaczego zdaniem organu zastosowanie w opisanym stanie faktycznym metody kombinowanej, czy też jak określa strona "dwuetapowej", składającej się z dwóch odrębnych metod, jest niedopuszczalne. Nie wiadomo, czy zdaniem organu przepisy prawa nie dopuszczają łączenia kliku metod, czy też niedopuszczalność taka wynika z okoliczności stanu faktycznego, a jeśli tak, to jakich konkretnie.
Sąd zauważył, że argumentacja organu sprowadza się w zasadzie do stwierdzenia, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego metodą najbardziej odpowiadającą specyfice prowadzonej przez tych podatników działalności i dokonywanych nabyć jest metoda wskazana w rozporządzeniu, podczas gdy z całokształtu przepisów u.p.t.u. wynika, że ustawodawca nie narzuca w interesującym zakresie jakichkolwiek rozwiązań czy schematów, pozostawiając podatnikowi podatnikowi możliwość wyboru najbardziej odpowiedniego sposobu określenia proporcji.
Sąd stwierdził, że ponownie rozpatrując wniosek skarżącej, organ powinien odnieść się do tego, czy zaproponowany przez Gminę sposób obliczania prewspółczynnika przewidujący połączenie dwóch metod jest dopuszczalny, a jeśli tak, to powinien ocenić, czy odpowiada on specyfice działalności IPC, kierując się wskazaniami wynikającymi z rozważań Sądu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyrok ten zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie w całości
i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący organ, powołując art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w powiązaniu z art. 14c § 1-2 w zw. z 14b § 1-3 O.p. poprzez uznanie, że zaskarżona interpretacja nie spełnia wymogów określonych w powyższych przepisach, bowiem zawiera ocenę prawną nieodnoszącą się do istoty pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz nie wskazuje, czy niedopuszczalność stosowania zaproponowanej przez skarżącego metody kombinowanej wynika z okoliczności stanu faktycznego, a jeśli tak, to jakich konkretnie, czy też wynika ze stanu faktycznego, co czyni interpretację arbitralną, podczas gdy zaskarżona interpretacja zawiera wszystkie elementy wskazane w powołanych przepisach, tzn. ocenę stanowiska skarżącego, wskazanie stanowiska własnego oraz jego uzasadnienie prawne;
2) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w powiązaniu z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawierającego stwierdzenia wzajemnie sprzeczne, a więc w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów podjętego przez ten Sąd rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim niedostateczne wyjaśnienie jakich naruszeń dopuścił się organ interpretacyjny;
3) art. 146 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, mimo że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Gmina wniosła o jej oddalenie oraz
o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Stosownie do zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna organu podatkowego okazała się zasadna.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał zaskarżoną interpretację indywidulaną z naruszeniem art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 O.p.
Stanowiska zajętego w zaskarżonym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela, uznając za zasadny zarzut kasacyjny naruszenia przywołanych obok przepisów.
Obowiązkowe elementy interpretacji indywidulanej określone zostały w przepisach art. 14c § 1 do § 3 O.p. i zaliczyć do nich należy: ocenę stanowiska wnioskodawcy (art. 14c § 1), wskazanie prawidłowego stanowiska w przypadku gdy organ negatywnie oceni stanowisko wnioskodawcy (art. 14c § 2), uzasadnienie prawne tej oceny lub stanowiska, od którego można odstąpić w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe (art. 14c § 1) oraz pouczenie o prawie skargi do sądu administracyjnego (art. 14c § 3).
Z powyższego wynika, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidulanej rolą organu jest ocena prawidłowości stanowiska wnioskodawcy, jakie ten zaprezentuje w odniesieniu do zarysowanego zagadnienia prawnego, a dopiero wówczas, gdy ta ocena jest negatywna, organ ma obowiązek wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ należycie wywiązał się z tego obowiązku. Organ uznając stanowisko Gminy za nieprawidłowe, przedstawił w uzasadnieniu swojego stanowiska odpowiednie przepisy podatkowe, w oparciu o które stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wypowiedział przy tym pogląd prawny odnoszący się do rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania do sprawy. Można snuć rozważania, czy stanowisko organu jest słuszne, czy też nie, niemniej jednak nie można twierdzić, że interpretacja zawiera braki treściowe i nie odpowiada wymogom, o których mowa w art. 14c § 1 do § 3 O.p. Z perspektywy zarzutu sformułowanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku trzeba uznać, że organ przedstawił powody dla których uważa, że proponowana przez wnioskodawcę metoda kombinowana nie może znajdować zastosowania w przedmiotowym przypadku. Organ stwierdził w szczególności, że: "Mając na uwadze powołane przepisy, jak również stan faktyczny opisany we wniosku, w ocenie tut. organu, Gmina nie przedstawiła argumentacji wystarczającej do uznania, że proponowany przez Gminę dwuetapowy sposób określenia proporcji jest bardziej reprezentatywny, niż ten wskazany w rozporządzeniu w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników. Za taką nie można bowiem uznać wskazania, że zastosowany przez Gminę w pierwszej kolejności prewspólczynnik metrażowy jest reprezentatywnym wskaźnikiem dla ponoszonych przez jednostkę budżetową wydatków bieżących związanych z funkcjonowaniem budynku jednostki." Dalej organ interpretacyjny zauważył, że: "(...) sam fakt, że prewspólczynnik obliczony w sposób przewidziany w rozporządzeniu wyniósł na podstawie danych za 2017 r. 9%, podczas gdy wykorzystanie budynku wyłącznie do celów działalności gospodarczej obliczone według ilości metrów kwadratowych stanowi ok. 60%, nie wskazuje, że prewspólczynnik obliczony według zaprezentowanej przez Gminę dwuetapowej metody odliczenia zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na działalność gospodarczą oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą oraz cele inne (z wyjątkiem prywatnych)" (str. 15 interpretacji). Ponadto organ odniósł się do ponoszonych przez Gminę wydatków w kontekście proponowanego przez wnioskodawcę prewspółczynnika podkreślając, że w przypadku wydatków bieżących takich jak wydatki na nabycie środków czystości, artykułów biurowych, usług telekomunikacyjnych, gazu i przeglądów budynku nie ma możliwości zastosowania jednocześnie dwóch odrębnych metod odliczenia podatku. Poza tym trudno jest uchwycić wpływ wynajętej powierzchni na zużycie artykułów biurowych, czy chociażby usług telekomunikacyjnych. Wysokość zużycia wydatków związanych z funkcjonowaniem budynku, tzw. wskazanych wydatków bieżących, jest co do zasady niezależna od powierzchni będącej przedmiotem najmu (str. 16 interpretacji).
W świetle powyższego nie można uznać, że organ nie uzasadnił zapatrywania, ze względu na które stanowisko Gminy wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej uznał za nieprawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że wydając interpretację indywidulaną organ nie jest zobligowany do polemiki z wnioskodawcą co do przedstawionej przez niego argumentacji. W orzecznictwie podnosi się, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego (por. wyroki NSA: z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 2980/12, z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 1548/13, z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13 oraz z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 2041/17).
W ocenie Sądu kasacyjnego, zaskarżona w niniejszej sprawie interpretacja indywidulana nie zawierała braku uzasadnienia prawnego oceny, uznającej stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Z tego powodu Sąd pierwszej instancji powinien merytorycznie ocenić zaskarżaną interpretację indywidualną.
Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem wyrok Sądu pierwszej instancji poddawał się kontroli instancyjnej, a uzasadnienie orzeczenia zawierało wszystkie elementy wymienione w przywołanym przepisie. Niezgoda na zajęte w wyroku stanowisko nie może stanowić uzasadnienia dla zarzutu, obejmującego wadliwości uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.).
Z powyżej przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Postanowienie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego miało umocowanie w art. 203 pkt 2 p.p.s.a.
Zbigniew Łoboda Marek Kołaczek Bartosz Wojciechowski
Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA