I PKN 99/98Nieusprawiedliwioną nieobecność w pracy urlop

Sprawa dotyczyła pracownika, który został zwolniony z pracy z jego winy z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, polegającego na nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy. Pracownik złożył wnioski o urlop wypoczynkowy, które nie uzyskały akceptacji przełożonego, jednak mimo odmowy nie stawił się do pracy. Sąd Rejonowy i Sąd Wojewódzki uznały zwolnienie za prawidłowe, przyjmując, że pracownik samowolnie nie przystąpił do pracy i nie wykonał polecenia badań lekarskich. Pracownik wniósł kasację, zarzucając naruszenie prawa materialnego (art. 161 KP) i przepisów postępowania (art. 227 i 233 § 1 KPC). Argumentował, że w zakładzie pracy nie było planu urlopów, a praktyka polegała na składaniu podań, oraz że był przekonany o uzyskaniu zgody. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wyjaśniając, że art. 161 KP nie nakazuje bezwzględnego uwzględniania każdego wniosku o urlop. Podkreślono, że urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem lub uzgadniane indywidualnie z pracodawcą. Samo złożenie wniosku nie jest równoznaczne z uzgodnieniem terminu. Sąd uznał, że pracodawca nie musiał uzasadniać odmowy udzielenia urlopu, gdyż nie było wcześniejszych uzgodnień. Nieobecność pracownika została prawidłowo potraktowana jako nieusprawiedliwiona, co uzasadniało rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający