I PKN 671/98Stacja paliw ruch ciągły godziny nadliczbowe 2

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z powództwa Jana S. przeciwko Aleksandrowi J. (Stacja Paliw CPN) o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe. Sąd Wojewódzki w Łodzi utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Sieradzu, który zasądził na rzecz powoda kwotę 7.399,06 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz ekwiwalentu za urlop. Powód był zatrudniony od 1989 do 1996 roku, pracując w systemie 24 godziny pracy / 48 godzin czasu wolnego, i nie otrzymał należnego wynagrodzenia. Pozwany wniósł kasację, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie norm czasu pracy i twierdząc, że stacja paliw powinna być traktowana jako zakład pracy w ruchu ciągłym, co wymagałoby zastosowania art. 132 § 2 KP. Sąd Najwyższy oddalił kasację, stwierdzając, że stacja paliw nie jest zakładem pracy w ruchu ciągłym w rozumieniu art. 132 § 1 i 3 KP, ponieważ sprzedaż paliw nie jest produkcją wymagającą ciągłości ani działalnością, której nie można wstrzymać ze względu na potrzeby ludności. Ponadto, rozkład czasu pracy przewidziany w art. 132 § 2 KP jest fakultatywny. Sąd Najwyższy potwierdził prawidłowość zastosowania przez sądy niższych instancji norm czasu pracy z art. 129 KP i rozliczenia wynagrodzenia za godziny nadliczbowe zgodnie z art. 134 § 1 KP, wskazując, że nawet przy ewentualnym uznaniu pracy za pracę w ruchu ciągłym, zastosowanie miałby art. 1291 § 2 KP. Sąd Najwyższy podkreślił również, że przepisy Kodeksu pracy dotyczące czasu pracy sprzed nowelizacji z 1996 roku miały zastosowanie do oceny roszczeń, ale ich brzmienie w kluczowych kwestiach było podobne do obecnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający