I CZ 28/14

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powoda D.S. na postanowienie Sądu Okręgowego w R., które odrzuciło skargę kasacyjną powoda od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 września 2013 r. orzekającego o zawieszeniu władzy rodzicielskiej powoda nad małoletnim synem M. K. Sąd Okręgowy uznał, że możliwość wniesienia skargi kasacyjnej nie została przewidziana w art. 519² § 2 k.p.c. Powód w zażaleniu zarzucił naruszenie przepisów k.p.c. dotyczących zaskarżania orzeczeń, w tym art. 519¹ § 2 w związku z art. 577 k.p.c., argumentując, że przepis ten został błędnie zinterpretowany i zastosowany do orzeczenia o władzy rodzicielskiej wydanego w trybie procesowym. Podniósł również naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP, które gwarantują prawo do sądu i zaskarżenia orzeczeń. Sąd Najwyższy, analizując przepisy dotyczące dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu procesowym (art. 398¹ i nast. k.p.c.) i nieprocesowym (art. 519¹ k.p.c.), stwierdził, że skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego sprawę w przedmiocie zawieszenia władzy rodzicielskiej jest niedopuszczalna. Podkreślono, że sprawy z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli, rozpoznawane w postępowaniu nieprocesowym, są objęte odrębną regulacją, a art. 519¹ § 2 k.p.c. dopuszcza skargę kasacyjną jedynie w sprawach o przysposobienie oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami (z pewnymi wyjątkami dotyczącymi wartości przedmiotu zaskarżenia). Sąd Najwyższy odwołał się do utrwalonego poglądu orzecznictwa, zgodnie z którym możliwość zmiany orzeczeń w sprawach opiekuńczych na podstawie art. 577 k.p.c. oraz ich specyficzna natura przemawiają za niedopuszczalnością skargi kasacyjnej. Argumenty konstytucyjne powoda dotyczące prawa do sądu i zaskarżenia orzeczeń nie miały znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający