III CNP 33/12

Sygn. akt III CNP 33/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 31 stycznia 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Józef Frąckowiak 
 
 
 
w sprawie z powództwa M. K. 
przeciwko B. B.-K., M. B. i K. T. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 31 stycznia 2013 r., 
na skutek skargi powoda 
o stwierdzenie niezgodności z prawem  
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 4 kwietnia 2012 r.,  
 
 
odrzuca skargę. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Powód M. K., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł 
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu 
Okręgowego z dnia 4 kwietnia 2012 r.  
Skarga podlega odrzuceniu z następujących powodów. 
Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymagań prawidłowego 
sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia 
z  prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest 
niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi). 
W  niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu 
prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne. Tymczasem nie 
ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień prawnych ostateczna treść 
wyroku sądu może odpowiadać prawu. Dlatego też ustawodawca uznał, 
że  wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest, zdaniem 
autora skargi, niezgodne należeć powinno do tzw. konstrukcyjnych wymagań 
skargi.  
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem 
w  części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia 
warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c.,  powinna zawierać między innymi  
„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków 
prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).  
Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża 
obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków 
zaskarżenia,   których  zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia 
– jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść 
skutku. Skarżąca powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, 
że  od  zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy 
którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.   

 
3 
Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący 
musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia 
w  drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić 
i  przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący 
wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco 
uzasadnić. 
Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznane 
za  prawidłowe (wystarczające) wypełnienie  obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 
pkt 5 k.p.c. 
Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1  
k.p.c.).