I C 521/20

Powód M. L. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Komisariatu Policji w M. kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia za szkodę spowodowaną niesłusznie skierowanym wobec niego oskarżeniem w sprawie karnej. Twierdził, że został zatrzymany, postawiony w stan oskarżenia i osadzony w areszcie za czyn, którego nie dokonał, a funkcjonariusze Policji wymusili na nim przyznanie się do winy. Sąd Rejonowy w Mrągowie oddalił powództwo. Analizując podstawę prawną odpowiedzialności Skarbu Państwa (art. 417 k.c.), sąd stwierdził, że powód nie wykazał kumulatywnego zaistnienia wymaganych przesłanek: bezprawności działania lub zaniechania, szkody oraz związku przyczynowego. Sąd ustalił, że w sprawie karnej dotyczącej kradzieży z włamaniem, powód został przesłuchany w charakterze podejrzanego i przyznał się do winy, a protokół przesłuchania został przez niego podpisany. Brak było dowodów na zatrzymanie lub aresztowanie powoda w tej konkretnej sprawie, a informacje z KPP wskazywały na zatrzymania w innych sprawach. Opinia biegłego psychologa wykazała, że powód, mimo deklaracji, nie wykazywał silnego stresu ani cierpień psychicznych związanych z oskarżeniem, a jego osobowość utrudnia podporządkowanie się normom społecznym. Sąd podkreślił, że samo uniewinnienie w postępowaniu karnym nie jest wystarczającą podstawą do odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, jeśli nie wykazano oczywistego braku dowodów winy lub sfabrykowania dowodów. W konsekwencji, sąd uznał, że powód nie udowodnił zasadności swojego roszczenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 kpc, nie obciążając powoda kosztami z uwagi na szczególnie uzasadniony wypadek. Przyznano również wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający