I C 1742/18Oddalenie powodztwa ZUS o zadośćuczynienie i rente

Powódka E. J., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wniosła pozew przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) o zasądzenie kwoty 1 miliona złotych zadośćuczynienia oraz 5.000 zł miesięcznej renty, wskazując jako podstawę prawną art. 415 KC w zw. z art. 444 i 445 KC. Twierdziła, że jej zły stan zdrowia, całkowita niezdolność do pracy i cierpienie są wynikiem wadliwych decyzji orzeczników ZUS oraz działań pracowników pozwanego, co porównywała do horroru. Pozwany ZUS wniósł o oddalenie powództwa, argumentując, że ewentualna odpowiedzialność mogłaby wynikać z art. 417 lub 417[1] KC, ale powódka nie wykazała przesłanek tej odpowiedzialności. Sąd Okręgowy oddalił powództwo, uznając je za oczywiście bezzasadne. Sąd wyjaśnił, że odpowiedzialność ZUS regulują przepisy art. 417 § 1 i art. 417[1] § 2 KC, wymagające wykazania bezprawności działania lub zaniechania przy wykonywaniu zadań przez ZUS lub stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnej decyzji. Sąd podkreślił, że nie jest dopuszczalne badanie zasadności decyzji ZUS w procesie odszkodowawczym. Powódka nie wykazała, że sprawcą jej schorzeń są osoby, za które ponosi odpowiedzialność pozwany, ani związku przyczynowego. Sąd uznał również, że art. 5 KC nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej roszczenia. Z uwagi na trudną sytuację materialną powódki, Sąd na podstawie art. 102 KPC nie obciążył jej kosztami zastępstwa procesowego, a koszty pomocy prawnej z urzędu przyznał od Skarbu Państwa.

Zagadnienia prawne (3)