I ACa 238/20

Sprawa dotyczyła powództwa banku o zapłatę ponad 1,69 mln zł wraz z odsetkami od pozwanych W. K. i R. K. z tytułu umowy pożyczki hipotecznej zaciągniętej na działalność gospodarczą. Pozwani nie kwestionowali co do zasady zadłużenia, jednak wnosili o rozłożenie go na raty. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r. zasądził dochodzoną kwotę wraz z odsetkami i kosztami, oddalając wniosek pozwanych o rozłożenie należności na raty. Sąd Okręgowy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że pozwani, mimo deklaracji, nie wywiązywali się z postanowień umowy, a ich sytuacja majątkowa, w tym posiadane nieruchomości o znacznej wartości, pozwala na spłatę zobowiązania w całości. Pozwani wnieśli apelację, domagając się rozłożenia zasądzonej należności na 166 rat. Sąd Apelacyjny, rozpoznając apelacje, podkreślił, że zastosowanie art. 320 kpc o rozłożeniu świadczenia na raty jest możliwe jedynie w "szczególnie uzasadnionych wypadkach". Sąd zwrócił uwagę, że pozwani nie przedstawili dowodów na spłatę zadłużenia ani na swoją aktualną sytuację materialną, a ich deklaracje o zamiarze spłaty w ratach były niewiarygodne, zwłaszcza w kontekście braku jakichkolwiek wpłat na poczet wymagalnego długu przez kilka lat. Sąd Apelacyjny uznał, że rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty w postulowanym przez pozwanych okresie kilkunastu lat, bez żadnych korzyści z tytułu odsetek, leżałoby wyłącznie w ich interesie, naruszając interes banku. Wobec powyższego, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc oddalił obie apelacje.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający