I ACa 1100/19

Powód W. C. (1) dochodził od pozwanego ubezpieczyciela (...) S.A. w W. kwoty 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia za wypadek przy pracy, który miał miejsce 25 listopada 2016 roku. W wyniku wypadku powód doznał zmiażdżenia lewej nogi, co skutkowało jej amputacją. Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania, argumentując, że wypadek nie był spowodowany ruchem pojazdu mechanicznego, a był nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności. Sąd Okręgowy w Tarnowie wyrokiem z dnia 3 września 2019 r. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 100 000 zł zadośćuczynienia wraz z odsetkami oraz koszty procesu. Sąd I instancji ustalił, że wypadek nastąpił podczas układania stalowych belek przy użyciu dźwigu samojezdnego. Mimo że dźwig nie przemieszczał się aktywnie, jego silnik pracował, a ramię było w gotowości do pracy, co Sąd uznał za pozostawanie w ruchu w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu OC. Sąd Apelacyjny w Krakowie, rozpoznając apelację strony pozwanej, oddalił ją, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego. Sąd Apelacyjny podkreślił szeroką interpretację pojęcia 'ruchu' pojazdu mechanicznego, obejmującą również jego stacjonarne wykorzystanie z pracującym silnikiem, zwłaszcza gdy służy celom transportowym. Sąd uznał, że istnieje adekwatny związek przyczynowy między ruchem dźwigu a szkodą powoda, a odpowiedzialność ubezpieczyciela jest uzasadniona na zasadzie ryzyka. Apelacja ubezpieczyciela, kwestionująca m.in. naruszenie art. 231 kpc poprzez przyjęcie domniemania faktycznego co do przyczyny wypadku, została uznana za bezzasadną. Sąd Apelacyjny potwierdził również prawidłowość oceny Sądu Okręgowego co do wysokości zasądzonego zadośćuczynienia.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający