Art. 45a Ustawa o transporcie drogowym

WSA we Wrocławiu uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając potrzebę oceny działań podatnika pod kątem przepisów o unikaniu opodatkowania po wyroku TK kwestionującym przepis dot. amortyzacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, uznając zasadność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

WSA we Wrocławiu oddalił skargę na decyzję Dyrektora IAS uchylającą decyzję Naczelnika DUC-S, uznając prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej i konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego.

WSA we Wrocławiu oddalił skargę podatnika na decyzję organu odwoławczego uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, uznając prawidłowość zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, która uchyliła decyzję organu pierwszej instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu niewystarczającego zebrania materiału dowodowego.

Trybunał orzekł, że odmowa zwolnienia z VAT dla dostaw wewnątrzwspólnotowych jest niedopuszczalna, jeśli podatnik przedstawi inne dowody niż te wymagane do domniemania, a organy podatkowe muszą ocenić wszystkie dowody.

NSA uchylił wyrok WSA i decyzję organu celno-skarbowego, uznając, że wyłączenie możliwości amortyzacji wzoru wspólnotowego nabytego w drodze darowizny przed 2018 r. narusza zasadę ochrony interesów w toku.

NSA oddalił skargę kasacyjną organu, uznając, że darowizna wzoru wspólnotowego między ojcem a synem nie stanowiła 'zbycia' w rozumieniu przepisów o kosztach uzyskania przychodów, co pozwoliło na zaliczenie odpisów amortyzacyjnych.

Sąd Najwyższy odmówił rozpoznania wniosku sędziego o ponowne zbadanie jego niezawisłości i bezstronności, uznając, że sprawa, której dotyczył wniosek (tymczasowe aresztowanie), nie spełnia kryteriów czasowych dla procedury testowej.

Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego, korygując kwalifikację prawną czynu oszustwa na wypadek mniejszej wagi i orzekając przepadek dowodów rzeczowych zamiast ich zwrotu, utrzymując jednocześnie warunkowe umorzenie postępowania.