Art. 398 Prawo upadłościowe

Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej przez bank, który zawarł porozumienie z powodem.

Sąd Najwyższy sprostował oznaczenie strony skarżącej kasacyjnie i pozwanej w swoim wyroku, wskazując na prawidłowe oznaczenie Skarbu Państwa przez jego jednostkę organizacyjną, a nie organ.

Sąd Najwyższy zwrócił skargę kasacyjną z powodu braku wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie o rozdzielność majątkową.

Sąd Najwyższy zwrócił skargę kasacyjną z powodu braku uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie spełnia ona wymogów formalnych i merytorycznych.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie wykazano istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani rozbieżności w orzecznictwie.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku w sprawie o ustalenie i zapłatę, uznając, że nie zachodzą przesłanki do jej rozpoznania, w tym brak istotnego zagadnienia prawnego czy rozbieżności w orzecznictwie.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 398^9 § 1 k.p.c., w szczególności brak było oczywistej zasadności skargi.

Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie Fundacji C. na postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, ze względu na brak profesjonalnego pełnomocnika strony.

Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną z powodu nieusuwalnego braku konstrukcyjnego polegającego na niewłaściwym sformułowaniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia.