Art. 383 Prawo upadłościowe

NSA uchylił wyrok WSA i oddalił skargę Wojewody na rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego z powodu naruszenia procedury umożliwienia radnemu złożenia wyjaśnień.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia sądu drugiej instancji dotyczącego podziału majątku wspólnego, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

NSA oddalił skargę kasacyjną Komisarza Wyborczego, potwierdzając, że niezłożenie wniosku o urlop bezpłatny przez radnego nie jest równoznaczne z pisemnym zrzeczeniem się mandatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie zastępcze Wojewody stwierdzające wygaśnięcie mandatu radnej, uznając, że powołanie do rady nadzorczej spółki z udziałem gminy było z mocy prawa nieważne i nie stanowiło podstawy do utraty mandatu.

NSA uchylił postanowienie WSA i wstrzymał wykonanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu za niepodatkowe należności budżetowe, uznając, że skarżąca uprawdopodobniła przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie wykazała ona oczywistej zasadności ani istotnych zagadnień prawnych, a zarzuty dotyczyły głównie ustaleń faktycznych.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej zasądzenia kwoty 77 275 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że sąd drugiej instancji wyszedł ponad żądanie pozwu, opierając rozstrzygnięcie na innej podstawie faktycznej niż wskazana przez powoda.

NSA oddalił skargę kasacyjną Komisarza Wyborczego, potwierdzając, że brak formalnego wniosku o urlop bezpłatny nie jest równoznaczny ze zrzeczeniem się mandatu radnego, jeśli radny już przebywał na urlopie bezpłatnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, potwierdzając, że Komisarz Wyborczy nie był właściwy do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej z powodu niezłożenia wniosku o urlop bezpłatny, gdyż wymaga to pisemnego zrzeczenia się mandatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, uznając, że nie było podstaw do odstąpienia od jej nałożenia.