XVII AMC 409/09Uznanie za niedozwolone postanowienia wzorca umowy biura turystycznego

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z powództwa (...) w P. przeciwko J. K. o uznanie za niedozwolone postanowienia wzorca umowy stosowanego przez pozwaną w obrocie z konsumentami. Powód domagał się wyeliminowania z obrotu postanowienia pkt VI.2 wzorca „Warunki uczestnictwa w imprezach organizowanych przez Biuro Usługowo - Handlowe (...)”, które stanowiło, że „Przedmiotem reklamacji Klientów nie mogą być zdarzenia i okoliczności, za które organizator nie ponosi odpowiedzialności i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł ich przewidzieć (postoje na granicach, czynności celne, warunki atmosferyczne w czasie trwania imprezy).” Pozwana J. K. wniosła o odrzucenie pozwu, argumentując, że podobne postanowienie zostało już uznane za niedozwolone prawomocnym wyrokiem i wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co na mocy art. 479^43 kpc powinno skutkować brakiem możliwości ponownego rozpoznania sprawy (rozszerzona prawomocność materialna). Sąd Okręgowy, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego (III CZP 80/08), uznał, że rozszerzona prawomocność wyroku nie wyłącza możliwości wytoczenia powództwa przeciwko innemu przedsiębiorcy stosującemu takie same lub podobne postanowienia wzorca. W związku z tym, sąd przystąpił do merytorycznego rozpoznania sprawy. Sąd ocenił zakwestionowane postanowienie pod kątem przesłanek z art. 385^1 § 1 kc. Stwierdził, że postanowienie nie było uzgadniane indywidualnie z konsumentami. Uznał, że wyłączanie możliwości reklamowania zdarzeń, za które organizator nie ponosi odpowiedzialności i których nie mógł przewidzieć, narusza dobre obyczaje i rażąco narusza interesy konsumenta. Sąd podkreślił, że konsument ma prawo do zgłaszania reklamacji i żądania naprawienia szkody, a organizator ma obowiązek przyjąć reklamację, rozpoznać ją merytorycznie i wyczerpująco uzasadnić ewentualną odmowę. Zakwestionowane postanowienie było niejasne, mogło wprowadzać konsumenta w błąd co do jego uprawnień i przyznawało organizatorowi prawo do wiążącej interpretacji umowy. W konsekwencji, sąd uznał postanowienie za niedozwolone i zakazał jego wykorzystywania w obrocie z konsumentami. Zasądzono koszty zastępstwa procesowego od pozwanej na rzecz powoda oraz nakazano pobranie opłaty od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa. Zarządzono również publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt pozwanej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający