VIII SA/Wa 290/21Zabezpieczenie majątku VAT fikcyjne faktury 2

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika W.- [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. o zabezpieczeniu na majątku spółki przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2020 r. wraz z odsetkami. Skarżąca podnosiła, że organ I instancji błędnie zastosował art. 33 Ordynacji podatkowej, gdyż wywiązywała się z obowiązków podatkowych i nie było obawy niewykonania przyszłego zobowiązania. Zarzucała również, że organ odwoławczy nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego. Sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, uznał skargę za niezasadną. Spór dotyczył zasadności zabezpieczenia na majątku spółki, które organy podatkowe uznały za uzasadnione w świetle art. 33 Ordynacji podatkowej. Organy ustaliły, że istnieje prawdopodobieństwo, iż spółka odliczyła podatek naliczony z faktur wystawionych przez podmiot, który nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, co narusza art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Dodatkowo, organy uznały, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych, co potwierdzają nierzetelne prowadzenie ksiąg, ujmowanie w ewidencjach kwot podatku naliczonego z faktur budzących wątpliwości co do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, brak majątku mogącego stanowić przedmiot hipoteki lub zastawu, relatywnie niski dochód w zeznaniu CIT-8 za 2019 r. w stosunku do przewidywanego zobowiązania VAT, a także opóźnienia w regulowaniu należności i nieuregulowanie należności za lipiec 2020 r. Sąd podkreślił, że postępowanie zabezpieczające ma charakter tymczasowy i pomocniczy, a organy nie muszą udowadniać nierzetelności transakcji, lecz jedynie je uprawdopodobnić. W ocenie Sądu, organy podatkowe sprostały temu obowiązkowi, a zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 33 § 1 Op nie zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 210 § 4 Op, a dokonana ocena ustaleń faktycznych nie nosi cech dowolności. Sąd podzielił pogląd, że uprawdopodobnienie istnienia zobowiązania nie wymaga przeprowadzenia klasycznego postępowania dowodowego. W konsekwencji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający