VI Ka 1331/19

Sąd Okręgowy w Warszawie-Pradze, VI Wydział Karny Odwoławczy, rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego W. B., który został skazany przez Sąd Rejonowy za czyny z art. 310 § 2 kk w zb. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Sąd odwoławczy, działając na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umorzył postępowanie przeciwko oskarżonemu. Główną przyczyną uchylenia i umorzenia było stwierdzenie przedawnienia karalności czynu. Sąd szczegółowo omówił przepisy dotyczące przedawnienia karalności (art. 101 i 102 k.k. w brzmieniach obowiązujących w dacie popełnienia czynu oraz nowelizacji). Stwierdzono, że czyn popełniony w dniu 8 grudnia 1998 r. uległ przedawnieniu z dniem 8 grudnia 2013 r., ponieważ postanowienie o przedstawieniu zarzutu zostało wydane dopiero w dniu 25 kwietnia 2017 r., a wcześniej postępowanie nie toczyło się przeciwko oskarżonemu. Sąd odwoławczy podkreślił, że dla oceny przedawnienia decydujące znaczenie ma czyn przypisany w prawomocnym wyroku, a nie czyn zarzucany w akcie oskarżenia. W związku z tym, że przedawnienie nastąpiło przed wejściem w życie nowelizacji Kodeksu karnego z 2016 r., nie miały zastosowania nowe przepisy. Sąd odwoławczy uznał, że przedawnienie stanowi negatywną przesłankę procesową, która skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i umorzenia postępowania, niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji. Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający