V PA 39/18

Sprawa dotyczyła roszczenia powódki M. P. o zapłatę od pozwanego pracodawcy G. S. kwoty 40 100 zł tytułem odszkodowania. Powódka argumentowała, że pozwany zaprzestał opłacania składek na grupowe ubezpieczenie pracownicze, nie informując o tym pracowników, co doprowadziło do rozwiązania umowy ubezpieczenia. W związku z tym, po śmierci jej męża, który był objęty tym ubezpieczeniem, ubezpieczyciel odmówił wypłaty świadczenia. Sąd Rejonowy w Opolu zasądził od pozwanego na rzecz powódki 30 000 zł, uznając odpowiedzialność pracodawcy na podstawie art. 471 k.c. za nienależyte wykonanie zobowiązania wynikającego ze stosunku pracy, w tym obowiązku informowania o zmianach w umowie ubezpieczenia. Sąd Okręgowy w Opolu, rozpoznając apelację pozwanego, początkowo zmienił wyrok Sądu Rejonowego i oddalił powództwo. Jednakże Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną powódki, uchylił wyrok Sądu Okręgowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na prawidłowość podstawy prawnej odpowiedzialności pracodawcy ustalonej przez Sąd Rejonowy (art. 471 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Sąd Najwyższy podkreślił, że umowy grupowe ubezpieczenia pracowniczego stanowią klauzulę dodatkową do umowy o pracę, tworząc zobowiązanie pracodawcy wobec pracownika i jego rodziny. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy w Opolu, związany wykładnią Sądu Najwyższego, oddalił apelację pozwanego, przywracając tym samym zasądzenie odszkodowania na rzecz powódki. Sąd Okręgowy uznał, że pozwany nie wykazał, aby skutecznie poinformował pracownika o zaprzestaniu opłacania składek, co stanowiło zawinione zaniechanie kontraktowe, prowadzące do utraty ochrony ubezpieczeniowej i szkody po stronie powódki.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający