V KKN 306/98Oddalenie kasacji ocena dowodów 2

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację obrońcy skazanego J. L., który został oskarżony z art. 208 kk z 1969 r. oraz art. 75a ustawy o łączności z 1990 r. Kasacja została wniesiona od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. Obrońca zarzucił naruszenie art. 4 § 1 kpk przez nieobiektywną i dowolną ocenę dowodów. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, stwierdzając, że stanowi ona w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi i ocenami sądów orzekających, powtarzając faktyczne zarzuty apelacyjne. Sąd podkreślił, że zmiana zeznań świadków na rozprawie nie obliguje sądu do przyjęcia ich jako jedynych wiarygodnych, zwłaszcza gdy sąd I instancji szczegółowo omówił rozbieżności i przedstawił własną ocenę dowodów w kontekście pozostałego materiału. Sąd Najwyższy stwierdził, że ocenie tej nie można postawić zarzutu dowolności, co potwierdził sąd odwoławczy. Sąd Najwyższy uznał, że brak jest zarzutu spełniającego wymogi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu podstaw kasacji, a także nie zachodzą okoliczności nakazujące wyjście poza granice zarzutów. W konsekwencji, kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna, a skazany J. L. został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający