TS 153/08Odmowa biegu skardze konstytucyjnej kpc

Skarga konstytucyjna została złożona przez Annę i Artura S. przeciwko art. 424^9 i 424^1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (k.p.c.), zarzucając ich niezgodność z art. 32, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Skarżący argumentowali, że przepisy te, w szczególności art. 424^9 k.p.c., nieuzasadnienie ograniczają prawo do zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, dopuszczając skargę kasacyjną jedynie w przypadku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów o zasadniczym znaczeniu. Skarga wynikała z odrzucenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie wniosku o wznowienie postępowania, które zostało zakończone nakazem zapłaty, a skarżący twierdzili, że zostali pozbawieni możliwości obrony z powodu niedoręczenia im przesyłek. Sąd Okręgowy powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 września 2002 r. (SK 35/01), który odroczył utratę mocy obowiązującej przepisów uznanych za niekonstytucyjne, co oznaczało, że obowiązywały one w dacie wydania nakazu. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając skargę, stwierdził jej niedopuszczalność. Podkreślono, że skarżący nie wykazali, iż zaskarżone przepisy (art. 424^9 k.p.c.) stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w ich sprawie. Zastosowanie przepisów proceduralnych w okresie odroczenia utraty ich mocy obowiązującej, zgodnie z klauzulą odraczającą, nie zostało uznane za rażące naruszenie prawa. Trybunał zaznaczył, że przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być jedynie normy prawne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, a nie ocena prawidłowości stosowania prawa przez sądy czy badanie zgodności z Konstytucją orzeczeń sądów. Zarzuty dotyczące art. 424^1 k.p.c. zostały uznane za niedopuszczalne ze względu na powagę rzeczy osądzonej (odwołanie do wcześniejszego wyroku TK) lub wykraczające poza właściwość Trybunału.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający