IV KK 229/14

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego K. J. od wyroku Sądu Okręgowego w K., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. uniewinniający A. Z. i P. W. od zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 246 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (przekroczenie uprawnień). Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. i art. 357 § 3 k.p.k. (skarżący błędnie wskazał art. 357 § 3 k.p.k. zamiast art. 457 § 3 k.p.k.) poprzez nierozpatrzenie zarzutów apelacji dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych (m.in. dotyczących linii obrony pokrzywdzonego, badania fizykalnego, pouczenia o prawach, wiarygodności wyjaśnień oskarżonego P. W.) oraz obrazy art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zeznań pokrzywdzonego i innych dowodów. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja nie jest środkiem do ponownego badania ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Sąd Najwyższy uznał, że uzasadnienie Sądu Okręgowego spełnia wymogi formalne, a zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.k. nie są zasadne, ponieważ Sąd odwoławczy nie poczynił własnych, odmiennych ustaleń faktycznych, a jedynie zaaprobował ocenę dowodów Sądu I instancji. Sąd Najwyższy stwierdził, że ocena dowodów dokonana przez Sądy orzekające nie miała charakteru dowolnego, a zarzuty autora kasacji opierały się na subiektywnej ocenie dowodów, która nie może być skuteczna w postępowaniu kasacyjnym. Kosztami postępowania kasacyjnego obciążono oskarżyciela subsydiarnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający