IV KA 147/18

Sąd odwoławczy, analizując sprawę o sygnaturze IV KA 147/18, podzielił zarzut skarżącego dotyczący rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, która była łagodna w stopniu nie do zaakceptowania. Oskarżonemu wymierzono karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, podczas gdy ustawowe zagrożenie wynosiło od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Sąd pierwszej instancji orzekł karę jedynie nieznacznie przekraczającą dolną granicę ustawowego zagrożenia. Sąd odwoławczy zgodził się, że sąd pierwszej instancji nie doszacował szeregu ważnych okoliczności obciążających oskarżonego, w tym wielości zachowań składających się na czyn ciągły, wiodącej roli oskarżonego w procederze, popełnienia czynu w sposób planowy i zorganizowany, zaangażowania innych młodych osób, liczby pokrzywdzonych oraz znaczącej wysokości wyrządzonej szkody. Te okoliczności sprawiają, że orzeczona kara jest nieakceptowalna, nawet przy uwzględnieniu okoliczności łagodzących, takich jak młody wiek oskarżonego, przyznanie się do winy, złożenie wyjaśnień ułatwiających ujawnienie przestępczego procederu oraz odzyskanie części utraconego mienia przez pokrzywdzonych. Mając na uwadze powyższe, sąd odwoławczy nie podzielił w całości wniosku apelacji dotyczącego postulowanego rozmiaru kary pozbawienia wolności. Nie uznano również za konieczne zaostrzenie kary grzywny poprzez podwyższenie liczby stawek dziennych, gdyż obecne obciążenia pieniężne związane z obowiązkiem naprawienia szkody są wystarczające. Zgodnie z art. 434 § 2 kpk, środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może skutkować orzeczeniem na jego korzyść tylko w przypadkach określonych w art. 440 kpk lub art. 455 kpk. Nie stwierdzając zaistnienia tych przesłanek, sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do przełamania kierunku środka odwoławczego.

Zagadnienia prawne (2)