IV CZ 66/19

Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestników postępowania F. K. i D. K. od postanowienia z dnia 25 października 2017 r. w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. Powodem odrzucenia było nieusunięcie w wyznaczonym terminie braku skargi kasacyjnej, jakim było niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z art. 398^6 § 2 k.p.c. Uczestnicy postępowania wnieśli zażalenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 398^4 § 2 i 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez błędne zastosowanie i uznanie, że podanie wartości przedmiotu zaskarżenia jest obligatoryjne w każdej sprawie, także w sprawie o zasiedzenie. Podnosili również naruszenie art. 126^1 w związku z art. 516 i art. 361 k.p.c. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, uznał je za zasadne. Wskazał, że zgodnie z art. 519^1 § 1 k.p.c. w sprawach z zakresu prawa rzeczowego dopuszczalność skargi kasacyjnej nie jest uzależniona od kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia. Sprawa o stwierdzenie zasiedzenia należy do prawa rzeczowego, a zatem wartość przedmiotu zaskarżenia nie ma wpływu na dopuszczalność skargi kasacyjnej i jest podawana jedynie orientacyjnie. Sąd Najwyższy powołał się na wcześniejsze orzecznictwo w tym zakresie i na tej podstawie uchylił zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający