IV CZ 66/19

Sygn. akt IV CZ 66/19
POSTANOWIENIE
Dnia 17 października 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wojciech Katner (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Marian Kocon
‎
SSN Anna Owczarek
w sprawie z wniosku E. K.
‎
przy uczestnictwie F. K. i D. K.
‎
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 października 2019 r.,
‎
zażalenia uczestników postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego w Z.
‎
z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I Ca (…) (I WSC (…)),
uchyla zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. Sąd Okręgowy w Z. odrzucił skargę kasacyjną uczestników postępowania F. K. i D. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 października 2017 r. Przyczyną odrzucenia skargi było - z powołaniem się na art. 398
6
§ 2 k.p.c. - nie usunięcie w wyznaczonym terminie braku skargi kasacyjnej przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
W zażaleniu uczestnicy postępowania zarzucili Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 398
4
§ 2 i 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez ich błędne zastosowanie i uznanie, że podanie wartości przedmiotu zaskarżenia jest w każdym wypadku obligatoryjnym obowiązkiem składającego skargę kasacyjną, także w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie; art. 126
1
w związku z art. 516 i art. 361 k.p.c. przez ich błędne zastosowanie oraz wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne. Skarżący nie powołują wprawdzie wprost art. 519
1
§ 1 k.p.c., ale odwołują się do treści tego przepisu, z którego wynika, że w sprawach z zakresu prawa rzeczowego dopuszczalność skargi kasacyjnej nie została, co do zasady uzależniona od kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia (
ratio valoris
). Sprawa o stwierdzenie zasiedzenia znajduje się w zakresie prawa rzeczowego, a więc wartość przedmiotu zaskarżenia nie ma wpływu na dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej i jest podawana jedynie orientacyjnie; sprawa ta nie znajduje się w gronie wyjątków, o jakich mowa w art. 519
1
§ 4 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 lipca 2006 r. III CNP 32/06, z dnia 19 sierpnia 2010 r. I CSK 138/10, z dnia 17 lipca 2013 r. V CNP 74/12 oraz z dnia 7 marca 2019 r. IV CZ 109/18, nie publ.).
Z tych względów należało na podstawie art. 394
1
§ 3 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.
jw