IV Ca 1189/15

Wnioskodawca L. B. domagał się stwierdzenia zasiedzenia udziału 1/2 w nieruchomości położonej w J., stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym (...) należącą do A. K. Wniosek został przyłączony przez uczestników M. i P. J., którzy nabyli udziały na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej. Uczestniczka A. K. wniosła o oddalenie wniosku. Sąd Rejonowy w Otwocku postanowieniem z dnia 11 marca 2015 roku stwierdził zasiedzenie udziału 1/2 na rzecz M. i P. małżonków J., uznając ich posiadanie za samoistne i w złej wierze od dnia 3 lipca 1967 roku. Sąd Rejonowy ustalił, że w latach 60-tych K. B. (matka wnioskodawcy i uczestników) zawarła ustną przedwstępną umowę kupna-sprzedaży udziału A. K. za kwotę 51.000 zł, wpłacając zaliczkę. Mimo braku formalnej umowy sprzedaży, rodzina B. i następnie J. traktowała nieruchomość jak własną, ponosząc nakłady i uiszczając podatki. A. K. nie interesowała się nieruchomością. Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 172 kc w brzmieniu obowiązującym w latach 1964-1990. Uczestniczka A. K. wniosła apelację, zarzucając naruszenie art. 233 §1 kpc (błędna ocena dowodów), art. 610 kpc (brak własnych ustaleń co do zakresu posiadania) oraz art. 336 kc i 339 kc w zw. z art. 172 kc i 176 kc (niespełnienie przesłanek zasiedzenia). Sąd Okręgowy w Warszawie, IV Wydział Cywilny Odwoławczy, oddalił apelację jako całkowicie niezasadną. Sąd Okręgowy uznał, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych. Zarzuty apelacji dotyczące naruszenia art. 233 §1 kpc uznano za nieuzasadnione, wskazując na brak wykazania rażącego naruszenia zasad logicznego rozumowania czy doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy podkreślił, że pokwitowania dotyczyły płatności ratalnej ceny, a skarżąca nie wykazała innego stosunku prawnego. Uznano, że rodzina B./J. od początku weszła w posiadanie całej nieruchomości i dysponowała nią jak właściciel, dokonując inwestycji bez pytania o zgodę uczestniczki, która z kolei nie przejawiała zainteresowania. Zarzut naruszenia art. 610 kpc również uznano za nieskuteczny, wskazując na bierną postawę skarżącej. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 172 kc, 176 kc), stwierdzając kumulatywne spełnienie przesłanek zasiedzenia. Posiadanie było samoistne, nieprzerwane i trwało przez wymagany prawem czas, a inwestycje i sposób traktowania nieruchomości przez posiadaczy świadczyły o ich władztwie jako właścicieli. Sąd Okręgowy orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 520 §3 kpc, obciążając nimi wnioskodawcę, którego wniosek został ostatecznie oddalony.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający