III ZP 26/97Ekwiwalent za urlop emerytura wymiar proporcjonalny 3

Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego była kwestia prawna dotycząca prawa pracownika do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w sytuacji rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę w trakcie roku kalendarzowego. Powódka, Renata A., pracowała do 31 stycznia 1997 r., a od 1 lutego 1997 r. uzyskała świadczenie emerytalne. Pracodawca udzielił jej urlopu proporcjonalnie do jednego miesiąca zatrudnienia, jednak powódka domagała się ekwiwalentu za cały przysługujący jej urlop w wymiarze 26 dni roboczych. Sąd Rejonowy przychylił się do jej stanowiska, zasądzając ekwiwalent za pozostałą część urlopu. Sąd Wojewódzki, rozpoznając apelację, przedstawił zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu, skłaniając się ku wykładni, że pracownikowi przysługuje urlop w pełnym wymiarze, a ekwiwalent powinien być liczony od całości. Sąd Najwyższy, analizując przepisy Kodeksu pracy, w szczególności art. 155[1] par. 1 pkt 1 Kp, uznał, że w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, pracownikowi u dotychczasowego pracodawcy przysługuje urlop w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego w tym roku. Przepis ten modyfikuje zasadę nabywania prawa do urlopu w pełnym wymiarze z dniem 1 stycznia. W związku z tym, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop powinien być obliczany na podstawie tego proporcjonalnego wymiaru, niezależnie od tego, czy pracownik przechodzi na emeryturę, czy zamierza podjąć nowe zatrudnienie. Uchwała Sądu Najwyższego stanowi, że pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny odpowiadający urlopowi w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u danego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy.

Zagadnienia prawne (1)