III SA/Po 382/25

III SA/Po 382/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Zbigniew Kruszewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie zajęcia rachunku bankowego i przymusowym ściągnięciu środków pieniężnych postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 2025 roku [...] Sp. z o.o.. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) w przedmiocie zajęcia rachunku bankowego i przymusowym ściągnięciu środków pieniężnych.
Skarżąca wskazała, że działania ZUS w przedmiotowej sprawie naruszają art. 7, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC) i art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do EKPC. Wniesiono o natychmiastowy zwrot wszystkich środków pieniężnych zabranych z rachunku bankowego skarżącej oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę, ZUS wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarżąca nie wykorzystała przysługujących jej środków zaskarżenia, jakie służą jej w postępowaniu przed organem, przywołując przy tym brzmienie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej: u.p.e.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę w przypadkach wskazanych pkt. 1-5a, a nadto wówczas, gdy skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn (tj. niewyliczonych w przywołanej regulacji wprost), co wynika z § 1 pkt 6.
Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Natomiast zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Nadmienić należy, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe prowadzi do konkluzji, że w sytuacji, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.
Stosownie do art. 54 § 3 u.p.e.a., skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Na podstawie art. 54 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala skargę na czynność egzekucyjną; 2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę. Na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie (art. 54 § 5 u.p.e.a.).
Powyższe przepisy w kontekście okoliczności zaistniałych w przedmiotowej sprawie skutkują tym, że skargę na czynność egzekucyjną ZUS polegającą na zajęciu rachunku bankowego i przymusowym ściągnięciu środków pieniężnych skarżącej należało uznać za niedopuszczalną.
W związku z tym, że wniesienie skargi na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a. uruchamia postępowanie przed organem egzekucyjnym, które kończy się postanowieniem, a na postanowienie to przysługuje zażalenie, to dopiero po rozpoznaniu tego zażalenia przez organ odwoławczy stronie przysługiwałoby prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.). Wniesienie skargi do tut. Sądu przed wyczerpaniem powyższego trybu odwoławczego jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi.
Mając powyższe na uwadze, ze względu na brak wyczerpania środka zaskarżenia przysługującego stronie w postępowaniu administracyjnym, skargę jako przedwczesną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.