III PZP 23/02Wymagalność roszczenia wynagrodzenie dyżury lekarskie

Sąd Najwyższy w uchwale III PZP 23/02 rozstrzygnął zagadnienie prawne dotyczące daty wymagalności roszczenia o wynagrodzenie za pracę świadczoną w ramach dyżurów lekarskich za okres poprzedzający orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 1999 r. Sprawa wywodziła się z powództwa lekarki przeciwko szpitalowi o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych. Sąd Okręgowy zasądził kwotę wyrównania wraz z odsetkami od daty doręczenia odpisu pozwu, uznając, że dopiero po orzeczeniu TK stało się możliwe skuteczne wezwanie do zapłaty. Sąd Apelacyjny powziął wątpliwości, czy pozew bez kwotowego określenia żądania może być uznany za wezwanie do zapłaty. Sąd Najwyższy stwierdził, że odsetki od świadczenia pracodawcy z tytułu wyrównania wynagrodzenia lekarza za dyżury zakładowe należą się za czas opóźnienia liczony od wezwania dłużnika do zapłaty określonej kwoty. Pozew niezawierający dokładnie oznaczonej kwoty dochodzonego wynagrodzenia nie stanowi wezwania do zapłaty w rozumieniu art. 455 KC w związku z art. 300 KP. Podkreślono, że wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Jednakże, w przypadku wyrównania wynagrodzenia za dyżury przed orzeczeniem TK, ustalenie jego pełnej wysokości było niemożliwe aż do daty ogłoszenia orzeczenia. Dopiero po wyeliminowaniu niekonstytucyjnych przepisów stało się możliwe ustalenie należnego wynagrodzenia. Sąd Najwyższy odrzucił możliwość liczenia odsetek od daty wyroku, wskazując, że opóźnienie dłużnika ma charakter obiektywny i jest liczone od wezwania do zapłaty.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający