III PZP 18/88Właściwość sądów pracy wygaśnięcie stosunku pracy pracownikow naukowych

Przedmiotem uchwały Sądu Najwyższego było rozstrzygnięcie pytania prawnego dotyczącego właściwości rzeczowej do rozpoznawania sporów ze stosunku pracy mianowanego pracownika naukowo-dydaktycznego, gdy stosunek pracy wygasł, w szczególności w przypadku porzucenia pracy. Analiza przepisów ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym, w tym art. 170 i 172, wykazała, że ustawa ta rozróżnia rozwiązanie stosunku pracy od jego wygaśnięcia. Artykuł 172 ust. 1 stanowi, że do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przysługuje skarga w sprawach dotyczących rozwiązania stosunku pracy, natomiast art. 172 ust. 2 odsyła do przepisów kodeksu pracy w innych sprawach o roszczenia ze stosunku pracy. Sąd Najwyższy uznał, że ścisła wykładnia art. 172 ust. 1 wyklucza objęcie nim spraw o wygaśnięcie stosunku pracy, w tym wskutek porzucenia pracy. W konsekwencji, takie spory należą do właściwości sądów pracy, zgodnie z ogólną zasadą rozpoznawania sporów ze stosunku pracy przez sądy pracy (art. 242 § 1 Kp w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwały). Sąd podkreślił również, że rozstrzyganie spraw przez sądy pracy jest dla pracownika korzystniejsze, gdyż sądy te mogą orzekać o przywróceniu do pracy i wynagrodzeniu, podczas gdy NSA ogranicza się do kontroli legalności decyzji administracyjnych. Uchwała ma zastosowanie również do pracowników dydaktycznych i naukowych.

Zagadnienia prawne (2)