III OZ 262/26Zasadnienie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej WSA

Przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było zażalenie M. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Lu 64/25, o ściągnięciu od skarżącego kwoty 100 złotych tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z dnia 5 marca 2026 r. wraz z uzasadnieniem. Sąd I instancji wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty, a po bezskutecznym upływie terminu zarządził jej ściągnięcie. Skarżący w zażaleniu podniósł szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym wadliwości składu orzekającego sądu pierwszej instancji w kontekście prawa unijnego (art. 6 EKPC, art. 47 KPP UE). Wniósł również o uznanie zaskarżonego zarządzenia za nieistniejące, zniesienie postępowania, zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowań przed TSUE oraz o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Sąd wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem wynika z art. 234 § 2 P.p.s.a. i powstaje z chwilą złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Niewywiązanie się z tego obowiązku uzasadnia zarządzenie jej ściągnięcia. NSA podkreślił, że zarzuty dotyczące wadliwości składu sądu pierwszej instancji nie mają wpływu na zasadność ściągnięcia opłaty kancelaryjnej i mogą być podnoszone w skardze kasacyjnej. Wniosek o zawieszenie postępowania został oddalony, ponieważ postępowanie przed TSUE, na które powoływał się skarżący, zostało już zakończone, a pytania prawne Sądu Najwyższego nie miały związku z rozpoznawaną sprawą. Również wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE został oddalony, gdyż nie były one niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ściągnięcia opłaty kancelaryjnej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający