III OSK 336/25Obowiązek przeglądu ekologicznego hałas drogowy

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) rozpoznał skargę kasacyjną Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie, który oddalił skargę GDDKiA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO). SKO utrzymało w mocy decyzję Starosty nakładającą na GDDKiA obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego dotyczącego oddziaływania akustycznego drogi krajowej nr [...] na zabudowę mieszkaniową w miejscowości [...]. Sprawa wywodzi się z pisma mieszkańca, który żądał wymiany okien i drzwi na dźwiękoszczelne z powodu hałasu i spalin. Starosta, opierając się na wynikach Generalnego Pomiaru Hałasu 2020 oraz Strategicznej mapy hałasu 2022, stwierdził możliwość negatywnego oddziaływania akustycznego drogi i wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego. Decyzją z [...] kwietnia 2024 r. nałożył ten obowiązek na GDDKiA. SKO utrzymało tę decyzję w mocy, uznając, że do nałożenia obowiązku wystarczy stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania. WSA w Rzeszowie oddalił skargę GDDKiA, uznając, że organy prawidłowo zastosowały art. 237 Prawa ochrony środowiska (p.o.ś.). Sąd podkreślił, że wystarczy podejrzenie negatywnego oddziaływania, które powinno być uzasadnione konkretnymi okolicznościami, a przegląd ma służyć weryfikacji tego podejrzenia. Powołane dokumenty (pomiar hałasu, mapa hałasu) wykazały przekroczenie norm hałasu w pobliżu wskazanych nieruchomości, co było wystarczającą przesłanką. GDDKiA w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 7, 77, 11, 107 § 3 k.p.a.) poprzez brak wszechstronnego rozważenia celowości nałożenia obowiązku i brak wykazania, że nie można tego ustalić innymi środkami dowodowymi, a także brak rozważenia braku realnej możliwości wykonania przeglądu w terminie. Zarzuciła również naruszenie prawa materialnego (art. 237 p.o.ś.) przez błędną wykładnię, która ograniczała się do ustalenia „samej możliwości” negatywnego oddziaływania, zamiast wymagać wykazania, że nie można tego ustalić innymi dowodami i wskazania celu przeglądu. NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd potwierdził, że wykładnia art. 237 p.o.ś. przyjęta przez WSA jest prawidłowa – wystarczy stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania, a nie jego udowodnienie. Dwa dokumenty (pomiar hałasu i mapa hałasu) oraz pismo mieszkańca stanowiły wystarczającą podstawę do nałożenia obowiązku. NSA uznał również, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne, a WSA prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że strona miała możliwość zwrócenia się o przedłużenie terminu, a kwestie finansowe nie zwalniają z obowiązku, ani nie wpływają na ocenę legalności decyzji w momencie jej wydania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający