III KZ 39/15

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał sprawę na skutek zażalenia obrońcy i skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku z powodu nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braku formalnego, polegającego na niepodaniu orzeczeń, o których mowa w art. 541 § 2 k.p.k. Obrońca w zażaleniu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 97 k.p.k. poprzez zaniechanie podjęcia czynności sprawdzających, a także art. 541 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 1 k.p.k. poprzez niewłaściwe wezwanie do uzupełnienia wniosku. Skazany również wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów art. 540 § 1 pkt 1, art. 541 § 2 i art. 97 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał oba zażalenia za niezasadne. Podzielił stanowisko sądu niższej instancji, że wymóg wskazania orzeczeń z art. 541 § 2 k.p.k. jest warunkiem formalnym wniosku o wznowienie postępowania. Stwierdził, że przyjęcie takiego stanowiska czyniło bezprzedmiotowym wzywanie obrońcy do uprawdopodobnienia okoliczności, na które powoływał się we wniosku. Ponadto, Sąd Najwyższy uznał, że nie doszło do obrazy art. 97 k.p.k., gdyż czynności sprawdzające mogą zostać podjęte w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 546 k.p.k., a art. 97 k.p.k. nie ma zastosowania do warunków formalnych wniosku, które strona jest zobowiązana usunąć samodzielnie. W konsekwencji Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający