III KK 358/25Oddalenie kasacji zakaz zawodowy pedofilia
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść oskarżonego P.M., który został skazany przez Sąd Rejonowy za usiłowanie popełnienia przestępstwa seksualnego na szkodę małoletniej, polegającego na próbie złożenia propozycji obcowania płciowego i prezentowaniu treści pornograficznych. Prokurator Generalny zarzucił, że sąd pierwszej instancji wadliwie uwzględnił wniosek o skazanie bez rozprawy, nie orzekając obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem małoletnich (art. 41 § 1a k.k.). Argumentował, że przepis ten ma charakter obligatoryjny w przypadku skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wskazując, że przepis art. 41 § 1a k.k. ma zastosowanie tylko do przestępstw faktycznie popełnionych na szkodę małoletniego, a nie do sytuacji, gdy sprawca działa w błędnym przekonaniu, że kontaktuje się z osobą dorosłą, nawet jeśli jego celem byłyby przestępstwa na szkodę małoletnich. W tej sprawie oskarżony nie był świadomy, że osoba, z którą korespondował, podawała się za małoletnią, a w rzeczywistości była dorosła, co wykluczało obligatoryjne zastosowanie środka karnego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja zakresu zastosowania obligatoryjnego środka karnego z art. 41 § 1a k.k. w kontekście błędnego przekonania sprawcy co do wieku ofiary.
Dotyczy specyficznej sytuacji, w której sprawca jest przekonany o dorosłości ofiary, mimo że ta podaje się za małoletnią.
Zagadnienia prawne (2)
Czy w przypadku skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, orzeczenie zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi (art. 41 § 1a k.k.) jest obligatoryjne, nawet jeśli sprawca działał w błędnym przekonaniu, że kontaktuje się z osobą dorosłą?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, orzeczenie zakazu z art. 41 § 1a k.k. nie jest obligatoryjne, gdy sprawca nie był świadomy, że jego działanie jest skierowane przeciwko małoletniemu, a jedynie w błędnym przekonaniu działał wobec osoby dorosłej.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że przepis art. 41 § 1a k.k. dotyczy przestępstw faktycznie popełnionych na szkodę małoletniego, a nie tylko tych, które są abstrakcyjnie skierowane przeciwko interesom dzieci. W sytuacji, gdy sprawca nie był świadomy, że osoba, z którą się kontaktuje, jest małoletnia, a jedynie podawała się za taką, nie zachodzi podstawa do obligatoryjnego orzeczenia zakazu.
Czy wniosek o skazanie bez rozprawy (art. 387 k.p.k.) może być uwzględniony, jeśli nie obejmuje obligatoryjnego środka karnego?
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o skazanie bez rozprawy, który nie obejmuje obligatoryjnego środka karnego, jest wadliwy i nie powinien być uwzględniony.
Uzasadnienie
Prokurator Generalny zarzucił, że wniosek o skazanie bez rozprawy był wadliwy, ponieważ nie zawierał obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem małoletnich. Sąd Najwyższy, oddalając kasację, skupił się na kwestii obligatoryjności samego środka karnego, a nie na wadliwości wniosku w kontekście jego braku.
Rozstrzygnięcie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P.M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Prokurator Generalny | organ_państwowy | wnioskodawca kasacji |
| Prokuratura Krajowa | organ_państwowy | strona postępowania |
Przepisy (12)
Główne
k.k. art. 13 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 200a § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 200 § § 3
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 12 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 4 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 41 § § 1a
Kodeks karny
Zakaz zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi jest obligatoryjny w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Jednakże, przepis ten ma zastosowanie tylko do przestępstw faktycznie popełnionych na szkodę małoletniego, a nie do sytuacji, gdy sprawca działa w błędnym przekonaniu, że kontaktuje się z osobą dorosłą.
Pomocnicze
k.p.k. art. 387 § § 1, 2 i 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 521 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 523 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 526 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 537 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepis art. 41 § 1a k.k. dotyczy przestępstw faktycznie popełnionych na szkodę małoletniego, a nie tylko tych, które są abstrakcyjnie skierowane przeciwko interesom dzieci. • Sprawca działający w błędnym przekonaniu, że kontaktuje się z osobą dorosłą, nie podlega obligatoryjnemu orzeczeniu zakazu z art. 41 § 1a k.k., nawet jeśli osoba ta podawała się za małoletnią.
Odrzucone argumenty
Wniosek o skazanie bez rozprawy był wadliwy, ponieważ nie obejmował obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem małoletnich. • Obligatoryjne orzeczenie zakazu z art. 41 § 1a k.k. miało zastosowanie w tej sprawie, niezależnie od błędnego przekonania sprawcy co do wieku ofiary.
Godne uwagi sformułowania
przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego • nie był świadomy tego, iż dokonanie czynu jest niemożliwe, gdyż osoba, z którą korespondował, nie była w wieku poniżej lat 15, lecz jedynie za taką osobę się podawała • przepis art. 41 § 1a k.k. wyraźnie swój zakres zastosowania zawęża do przestępstw „na szkodę małoletniego” • rozwiązanie to kładzie akcent na małoletniego jako osobę pokrzywdzoną przestępstwem przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności
Skład orzekający
Jerzy Grubba
przewodniczący
Paweł Wiliński
członek
Włodzimierz Wróbel
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu zastosowania obligatoryjnego środka karnego z art. 41 § 1a k.k. w kontekście błędnego przekonania sprawcy co do wieku ofiary."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której sprawca jest przekonany o dorosłości ofiary, mimo że ta podaje się za małoletnią.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia prawnego związanego z ochroną małoletnich i interpretacją przepisów karnych, a także porusza kwestię działania sprawcy w błędnym przekonaniu, co jest istotne dla praktyki prawniczej.
“Czy można być ukaranym za przestępstwo na szkodę małoletniego, gdy myślało się, że ofiara jest dorosła? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.