III FSK 372/25Oddalenie skargi kasacyjnej opłata targowa
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną spółki C. sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który oddalił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie opłaty targowej. Spółka zarzuciła WSA m.in. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wyroku oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.). Główny zarzut dotyczył błędnej wykładni tego przepisu, według którego maksymalna stawka dzienna opłaty targowej powinna mieć charakter podmiotowy (dotyczyć konkretnego podatnika), a nie przedmiotowy (dotyczyć stanowiska lub powierzchni). Spółka argumentowała, że przyjęcie charakteru przedmiotowego prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) oraz przepisów o kompetencjach gminy (art. 217 i 168 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślono, że kompetencja rady gminy do określenia wysokości stawki opłaty targowej, wskazując górną granicę, została wyrażona w ustawie. Ustalona stawka dzienna opłaty targowej odnosi się do czynności sprzedaży dokonywanej na targowisku i do określonej powierzchni stoiska, a nie wyłącznie do konkretnego podatnika. Sąd podzielił stanowisko WSA, że maksymalna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy. Zarzuty dotyczące naruszenia Konstytucji RP uznano za chybione, wskazując na swobodę gminy w kształtowaniu polityki podatkowej. Sąd odrzucił również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 2a Ordynacji podatkowej (zasada in dubio pro tributario nie miała zastosowania) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. (uzasadnienie WSA było prawidłowe).
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja charakteru maksymalnej stawki dziennej opłaty targowej jako przedmiotowej, zasada in dubio pro tributario, swoboda gminy w kształtowaniu polityki podatkowej.
Dotyczy specyficznej regulacji opłaty targowej i jej maksymalnej stawki dziennej.
Zagadnienia prawne (5)
Jaki jest charakter maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej – przedmiotowy czy podmiotowy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Maksymalna dzienna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży dokonywanej na targowisku, a nie do konkretnego podatnika.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że ustawodawca doprecyzował obowiązek poboru opłaty targowej poprzez odniesienie się do pojęcia targowiska i czynności sprzedaży. Ustalona stawka dzienna opłaty targowej dotyczy sprzedaży na targowisku i określonej powierzchni stoiska, a nie wyłącznie konkretnego podatnika.
Czy przedmiotowe ujęcie maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej narusza zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, przedmiotowe ujęcie maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.
Uzasadnienie
Jest to konsekwencja sposobu, w jaki ustawodawca wyposażył radę gminy w kompetencję do określenia wysokości stawki opłaty targowej, a także ustawowego sformułowania przedmiotu odnoszącego się do tej daniny oraz kompetencji do różnicowania jej wysokości.
Czy uchwała rady gminy wprowadzająca opłatę targową, przy przedmiotowym ujęciu stawki, narusza art. 217 i art. 168 Konstytucji RP?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, uchwała nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami ustawowymi.
Uzasadnienie
Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że uchwała nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami ustawowymi.
Czy w sprawie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika (zasada in dubio pro tributario)?
Odpowiedź sądu
Nie, w sprawie nie zachodzi konieczność zastosowania zasady in dubio pro tributario.
Uzasadnienie
Zasada in dubio pro tributario ma zastosowanie tylko wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich kontekstów nie daje zadowalających rezultatów, czego nie stwierdzono w tej sprawie.
Czy uzasadnienie wyroku WSA było niewłaściwe i niepełne (naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.)?
Odpowiedź sądu
Nie, uzasadnienie wyroku WSA było prawidłowe.
Uzasadnienie
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów, stanowisk stron, podstawę prawną i jej wyjaśnienie, poddając się kontroli instancyjnej.
Rozstrzygnięcie
Przepisy (19)
Główne
u.p.o.l. art. 19 § pkt 1 lit. a
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Maksymalna stawka dzienna opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, odnoszący się do czynności sprzedaży na targowisku i określonej powierzchni stoiska, a nie do konkretnego podatnika.
u.p.o.l. art. 19 § pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
Określenie maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej.
Pomocnicze
u.p.o.l. art. 20 § ust. 1-2
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2023 art. 3 § pkt 3
u.p.o.l. art. 15 § ust. 1
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Rada gminy może wprowadzić opłatę targową pobieraną od osób dokonujących sprzedaży na targowiskach.
u.p.o.l. art. 15 § ust. 2
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Definicja legalna targowiska.
u.p.o.l. art. 15 § ust. 2b
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Sytuacje, gdzie sprzedaż nie podlega opłacie targowej.
u.p.o.l. art. 2a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
Zasada in dubio pro tributario (nie zastosowano).
p.p.s.a. art. 141 § § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Wymogi dotyczące uzasadnienia wyroku (nie naruszono).
O.p. art. 2a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
Zasada in dubio pro tributario (nie zastosowano).
p.p. art. 11
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
Rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść przedsiębiorcy (nie zastosowano).
p.p.s.a. art. 176 § § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zakres rozpoznawania sprawy przez NSA.
p.p.s.a. art. 183 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Nieważność postępowania.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Konstytucja RP art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada równości wobec prawa (nie naruszono).
Konstytucja RP art. 217
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zakres przedmiotowy regulacji konstytucyjnych (nie naruszono).
Konstytucja RP art. 168
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zakres przedmiotowy regulacji konstytucyjnych (nie naruszono).
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie wyroku WSA. • Naruszenie art. 2a O.p. i art. 11 p.p. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, skutkujące uznaniem, że nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika. • Naruszenie art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 20 ust. 1-2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że maksymalna stawka dzienna opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. • Naruszenie art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przedmiotowe ujęcie maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej nie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa. • Naruszenie art. 217 i art. 168 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie.
Godne uwagi sformułowania
Ustawodawca doprecyzował więc obowiązek poboru opłaty targowej poprzez odniesienie się do pojęcia targowiska. • Przyjęcie bowiem sposobu wykładni wymienionych regulacji zaprezentowanej przez Skarżącą byłoby niezgodne z istotą unormowania opłaty targowej, gdzie ustawodawca jednoznacznie wskazuje na dokonywanie czynności sprzedaży na targowisku. • Maksymalną stawkę opłaty targową, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. należy odnosić do podmiotu dokonującego sprzedaży na danym targowisku położonym na terenie gminy. • Uprawnienie gminy do określania, a tym samym różnicowania stawek opłaty dla poszczególnych targowisk, w granicach zakreślonych w art. 19 ust. 1 lit. a, jest przejawem umożliwienia jednostce samorządu terytorialnego, jaką jest gmina – wpływania, przez kształtowanie pożądanej w danym czasie miejscowej polityki podatkowej, na lokalną gospodarkę.
Skład orzekający
Anna Sokołowska
sędzia
Bogusław Woźniak
przewodniczący
Tomasz Kolanowski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja charakteru maksymalnej stawki dziennej opłaty targowej jako przedmiotowej, zasada in dubio pro tributario, swoboda gminy w kształtowaniu polityki podatkowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej regulacji opłaty targowej i jej maksymalnej stawki dziennej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji przepisów podatkowych dotyczących opłat lokalnych, co jest istotne dla przedsiębiorców i samorządów.
“Opłata targowa: Czy stawka dzienna dotyczy Ciebie, czy Twojego stoiska? NSA wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.