III FSK 134/24Podatek od nieruchomości zmiana decyzji ostatecznej art 254 op 3

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił skargę podatnika na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję odmawiającą zmiany w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej (o.p.) decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2019 r. Organ i sąd pierwszej instancji uznali, że po wydaniu i doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na jego wysokość. Za taką zmianę nie można uznać odmiennej oceny dowodów przez sądy administracyjne w postępowaniach dotyczących wcześniejszych lat podatkowych. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., argumentując, że WSA nie dostrzegł naruszenia art. 254 § 1 o.p. w zw. z innymi przepisami postępowania podatkowego i prawa podatkowego lokalnego. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że zasada trwałości decyzji ostatecznych jest fundamentalna, a odstępstwa od niej, jak w art. 254 o.p., mają charakter wyjątkowy i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Sąd zgodził się z WSA, że art. 254 o.p. wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: zmiany okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji oraz uregulowania skutków tych zmian w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Tryb ten nie jest przeznaczony do eliminowania błędów postępowania dowodowego. Odmienna ocena dowodów, nawet jeśli wynika z późniejszych orzeczeń sądowych dotyczących innych okresów, nie stanowi zmiany okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 254 § 1 o.p. NSA wskazał również, że orzeczenia dotyczące lat 2012-2017 nie przesądziły o prawidłowości opinii biegłego w tej sprawie, a jedynie wskazały na potrzebę właściwej oceny tej opinii przez organ.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający