III CZ 39/24

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał zażalenie W. B. na wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 listopada 2023 r., który uchylił wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawa dotyczyła pozwu Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zapłatę odszkodowania od W. B. z tytułu niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, której pozwany był członkiem zarządu. Sąd Okręgowy zasądził część dochodzonej kwoty, jednak Sąd Apelacyjny uchylił to orzeczenie, wskazując na nierozpoznanie istoty sprawy przez sąd pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy oparł swoje rozważania na przepisach Kodeksu spółek handlowych (art. 299 k.s.h.), podczas gdy powód dochodził roszczenia na podstawie ustawy Prawo upadłościowe (art. 21 p.u.), co skutkowało nieprawidłowym zakresem badania odpowiedzialności i przedawnienia. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, podkreślił, że jego rolą jest kontrola prawidłowości zastosowania przez sąd odwoławczy przesłanek do wydania orzeczenia kasatoryjnego (art. 386 § 4 k.p.c.), a nie merytoryczna ocena zasadności roszczenia. Stwierdzono, że Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał, iż Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy, ponieważ nie poczynił ustaleń co do rodzaju i wysokości szkody w świetle przepisu wskazanego przez powoda, koncentrując się na innych przesłankach prawnych. W związku z tym Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający