II UKN 708/99Wypadek przy pracy zawa serca interwencja ochroną mienia

Sprawa dotyczyła ustalenia, czy śmierć pracownika, Andrzeja E., spowodowana zawałem serca po interwencji wobec osoby odurzonej narkotykami na terenie budowy, stanowi wypadek przy pracy. Pracownik, zatrudniony jako dozorca, zauważył młodego chłopca na terenie budowy i wraz z innym stróżem odprowadził go na portiernię, po czym zatelefonował na policję. Niemal natychmiast po tym doznał zawału serca i zmarł. Sądy niższych instancji, w tym Sąd Rejonowy w Szamotułach i Sąd Okręgowy w Poznaniu, uznały to zdarzenie za wypadek przy pracy, stwierdzając, że przyczyną zawału było silne wzburzenie spowodowane interwencją, która miała na celu ochronę mienia zakładu pracy. Sąd Najwyższy rozpatrywał kasację wniesioną przez pozwanego, który zarzucał naruszenie przepisów postępowania (art. 241 i 272 KPC) oraz prawa materialnego (art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych). Pozwany argumentował, że pracownik opuścił stanowisko pracy i że jego interwencja nie leżała w interesie zakładu pracy. Sąd Najwyższy oddalił kasację, uznając zarzuty naruszenia przepisów postępowania za bezzasadne, ponieważ konfrontacja świadków nie była konieczna, a sąd orzekający prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe. Odnosząc się do prawa materialnego, Sąd Najwyższy potwierdził, że dla uznania zdarzenia za wypadek przy pracy wystarczające jest ustalenie, że nastąpiło ono podczas lub w związku z wykonywaniem zwykłych czynności pracowniczych lub poleceń przełożonych, bez potrzeby badania, czy było zgodne z interesem zakładu pracy. Ponieważ pracownik pilnował terenu budowy, co należało do jego obowiązków, jego interwencja była związana z pracą, a zawał serca spowodowany zdenerwowaniem stanowił wypadek przy pracy. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający