II UKN 682/98Renta wyrównawczą zdolność do pracy kosc szkody

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z powództwa Jerzego S. przeciwko Kopalni Węgla Kamiennego „B.” S.A. o rentę wyrównawczą. Sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz powoda rentę odszkodowawczą w kwocie 420 zł miesięcznie, skapitalizowaną za określony okres, przyjmując odpowiedzialność pozwanego na podstawie art. 435 § 1 KC i 444 § 2 KC. Powód doznał urazu pleców podczas pracy górniczej, co zostało ostatecznie uznane za wypadek przy pracy. Pozwana spółka zaskarżyła wyrok, zarzucając nieodpowiednie ustalenie kwoty renty, nieuwzględniające faktu, że powód zachował zdolność do pracy lekkiej (np. portiera), którą oferowała mu spółka. Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił apelację, uznając powoda za osobę niezdolną do żadnej pracy ze względu na inwalidztwo. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację pozwanego, uchylił zaskarżony wyrok. Uzasadnił to błędną wykładnią art. 444 § 2 KC przez Sąd Apelacyjny. Sąd Najwyższy wskazał, że renta stanowi odszkodowanie i powinna odpowiadać różnicy między zarobkami możliwymi do osiągnięcia bez wypadku a sumą renty inwalidzkiej i wynagrodzenia, które poszkodowany jest w stanie uzyskać przy wykorzystaniu uszczuplonej zdolności do pracy. Podkreślono, że poszkodowany, który zachował częściowo zdolność do pracy, nie powinien otrzymywać odszkodowania przekraczającego wysokość szkody. Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na potrzebę prawidłowego ustalenia stopnia zachowanej zdolności do pracy, wskazując, że samo zaliczenie do grupy inwalidów nie jest wystarczające i konieczne może być przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający